Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżących J. G. i R. G. [...] z siedzibą w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 16.920 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia (przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu):
- 1. uchylił decyzję organu I instancji w zakresie kary pieniężnej w wysokości 600 zł za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu pojedynczego.
- 2. nałożył karę pieniężną w wysokości 1.440 zł za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu pojedynczego.
- 3. na mocy art. 139 k.p.a. ograniczył karę pieniężną w powyższym zakresie do wysokości 600 zł.
- 4. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i 2, art. 139 k.p.a., art. 61 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515), art. 13 g ust. 1 oraz art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), lp. 4 pkt 1 lit. a i d, lp. 4 pkt 11 lit. c i d, oraz lp. 7 pkt 2 lit. a załącznika nr 2 do ww. ustawy.
Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne.
W dniu 6 lipca 2004 r., podczas kontroli pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w G. w ciągu drogi krajowej nr [...], stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy (brak wymaganych wpisów na wykresówkach, brak aktualnej legalizacji tachografu, nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych). Pojazd poddany został kontroli pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu, która wykazała przekroczenie obydwu dopuszczalnych parametrów. Kierowca pojazdu M. S. protokół z ważenia podpisał bez zastrzeżeń.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. G. [...] karę pieniężną w łącznej wysokości 16.920 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jako podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej powołano w decyzji przepisy art. 13 g, art. 40 c ust. 1, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z lp. 4 pkt 1 lit. a, lp. 4 pkt 11 lit. c i d oraz lp. 7 pkt 2 lit. a załącznika nr 2 do ww. ustawy.
Od powyższej decyzji złożyli odwołanie J. i R. G. [...] zarzucając m. in., że nie ustalono prawidłowo kto jest stroną postępowania. Kwestionowali prawidłowość dokonanych pomiarów. Podnieśli również, iż organ I instancji nie podjął wszystkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrał materiału dowodowego w sprawie oraz niewłaściwie uzasadnił decyzję.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podejmując decyzję wskazaną na wstępie stwierdził, że zaszły przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie dopuszczalnych nacisków osi na drogach oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Podkreślił, że w przypadku przejazdu po drogach publicznych przez pojazd, który przekracza masą, naciskami na osie lub wymiarami dopuszczalne normy, określone w obowiązujących przepisach prawa a właściciel pojazdu nie posiada wymaganego zezwolenia, pobranie kary pieniężnej jest obligatoryjne. Odnośnie kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu pojedynczego organ stwierdził, że organ I instancji powinien nałożyć karę pieniężną w wysokości 1440 zł a nie 600 zł ale na podstawie art. 139 k.p.a. ograniczył ją do wysokości 600 zł. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowego oznaczenia strony wyjaśnił, iż strona została wskazana w sposób właściwy, jest nim R. G., wykonujący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", co wynika z przesłanego przez stronę zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli R. G. i J. G. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa i w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Podnosili, iż niewłaściwie oznaczono stronę postępowania. Podtrzymali swoje argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto zarzucili naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. W piśmie z dnia 1 czerwca 2005 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący wskazywali na swoją trudną sytuację finansową.
Skarżącym przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego czyli legalności. Inaczej mówiąc, sąd administracyjny nie rozważa kwestii czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej jest słuszna lecz bada czy organ właściwie zastosował obowiązujące przepisy prawa.
Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. G. i R. G., jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie.
Artykuł 7 ww. ustawy zobowiązuje organy administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ administracji publicznej jest nadto zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Decyzja zawierająca rozstrzygnięcie winna zawierać niezbędne składniki wymienione w art. 107 § 1 k.p.a.
W rozpatrywanej sprawie organy dwóch instancji dopuściły się naruszenia tych reguł procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie zostało wszczęte z urzędu, podstawą wszczęcia postępowania były stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Organ I instancji nie ustalił, kto jest stroną wszczętego z urzędu postępowania. Kierowca podczas kontroli okazał wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego wystawionego na rzecz przedsiębiorcy wskazanego jako: [...] G. R., G. J..
R. G., wezwany o nadesłanie dokumentów przedłożył zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, 2 zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jego jako przedsiębiorcy oraz J. G. z których wynikało, iż prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Organ I instancji uznał za stronę tylko R. G., na którego decyzją nałożył karę pieniężną. Odwołanie od decyzji złożyli J. i R. G., którzy wskazywali na niewłaściwe oznaczenie adresata decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznał odwołanie traktując je jako odwołanie strony i uznając, iż adresat decyzji został wskazany prawidłowo.
Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały podjęte z naruszeniem powołanych przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji, zaś w pkt 2 na zasadzie art. 152 powyższej ustawy.
O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 250 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).