Uzasadnienie
J. K. (dalej jako skarżący) złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego, zarządzeniem referendarza sądowego skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających podane we wniosku informacje.
Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przesłanych dokumentów wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z bratem oraz matką. Skarżący otrzymuje rentę w wysokości 691 zł netto miesięcznie. Brat skarżącego otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1500 złotych miesięcznie brutto. Matka skarżącego nie uzyskuje żadnych dochodów i jest na utrzymaniu dzieci. Skarżący załączył wyciąg z rachunku bankowego za miesiąc czerwiec, z którego wynika, iż wpływy na rachunek pochodzą jedynie z tytułu renty oraz świadczenia pielęgnacyjnego wypłacanego z ośrodka pomocy społecznej w kwocie 153 złotych. Z kolei z przedstawionego przez spółdzielnię mieszkaniową wyliczenia wynika, iż miesięczne koszty utrzymania mieszkania sięgają kwoty 632 złotych (bez energii elektrycznej).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie uznać należy, iż niewielki dochód uzyskiwany przez skarżącego i jego brata, nie pozwala na poczynienie przez skarżącego oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Uwzględnić przy tym należy, iż na ich utrzymaniu znajduje się ich matka. W konsekwencji łączny dochód uzyskiwany z tytułu renty skarżącego i wynagrodzenia jego brata pokrywa wydatki związane z bieżącymi potrzebami życiowymi. Nie sposób natomiast oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04).
Również wydruk z rachunku bankowego potwierdza, że w istocie skarżący nie jest w stanie alokować środków, z uwagi na skalę dochodu, środki te wydawane są na jego bieżące potrzeby. Tym samym uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie.
Tym samym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.