Uzasadnienie
J. W. (dalej jako skarżąca) wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym dochodem skarżącej jest emerytura w wysokości 799,18 złotych. Skarżąca jest najemcą lokalu o pow. [...] m2. Miesięczne koszty związane z eksploatacją lokalu skarżąca wyliczyła na kwotę 489 złotych. Z prowadzonej działalności gospodarczej skarżąca nie osiągnęła w ubiegłym roku żadnego dochodu, przy czym z opisu w zeznaniu podatkowym wynika, iż działalność ta polega na sprzedaży wiązanek w dniu Wszystkich Świętych. Z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego wynika, iż wpływy na rachunek skarżącej odnotowywane są wyłącznie z tytułu emerytury a saldo oscylowało w granicach od kwoty 31 złotych do 1031 złotych. Skarżąca oświadczyła, iż nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie uznać należy, iż dochód skarżącej z emerytury oscylujący wokół kwoty 799 złotych przy uwzględnieniu koniecznych dla utrzymania wydatków, w tym wydatków na mieszkanie, nie pozwala jej na poczynienie oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżącej nie dysponuje ona oszczędnościami, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Również wydruk z rachunku bankowego potwierdza, że w istocie skarżąca nie jest w stanie alokować środków, z uwagi na skalę dochodu, środki te wydawane są na jej bieżące potrzeby. Tym samym uznać należy, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Jednocześnie, ze względu na fakt, iż skarżąca w formularzu PPF w Rubryce 4 dotyczącej zakresu żądania zaznaczyła, iż wnosi o ustanowienie zarówno adwokata, jak i radcy prawnego, dokonano wyboru i ustanowiono w niniejszej sprawie radcę prawnego. Wyjaśnić należy, że dla zapewnienia stronie należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.