Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] października 2019 r., którą nałożono na "D." Spółka jawna z siedzibą w [...] (dalej "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych.
Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 - dalej u.t.d.) lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 ust. 2 lit. a, b, c, h, art. 4 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 3, art. 33 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady(EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.),
Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 8 stycznia 2019 r. około godziny 12:55 na drodze ekspresowej S7 ([...]) zatrzymano do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki Krone o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym zespołem kierował Pan K. B.. Kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z [...] do [...] w imieniu Skarżącej. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli z dnia 8 stycznia 2019 r.
Z danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy wynika, że w dniu 6 stycznia 2019 r. kierowca był w trakcie odbywania odpoczynku tygodniowego i pojazd nie poruszał się a kierowca odbywał odpoczynek. Tachograf nie zarejestrował w tym okresie żadnych usterek. Z kolei z danych odczytanych podczas kontroli z urządzenia służącego do opłaty za przejazd po drogach płatnych (ViaToll) stwierdzono, że w dniu 6 stycznia 2019 r. kierowca poruszał się płatnymi odcinkami dróg płatnych, gdzie o godz. 21:27 został zarejestrowany pod bramownicą Węzeł [...] - Węzeł [...].
Analogiczna sytuacja miała miejsce w dniu 7 stycznia 2019 r. kiedy pojazd nie poruszał się, a kierowca odbywał odpoczynek. Tachograf nie zarejestrował w tym okresie żadnych usterek. Natomiast z danych odczytanych podczas kontroli z urządzenia służącego do opłaty za przejazd po drogach płatnych (ViaToll) stwierdzono, że w dniu 7 stycznia 2019 r. kierowca poruszał się płatnymi odcinkami dróg płatnych gdzie o godz. 21:09 został zarejestrowany pod bramownicą Węzeł [...] - Węzeł [...]. Kontrolowany kierowca w trakcie przesłuchania zaprzeczył jakoby ingerował w pracę tachografu.
Jednakże, zdaniem WITD powyższe okoliczności mogły świadczyć o tym, że kierowca podczas wykonywanego przewozu drogowego używał niedozwolonego urządzenia, które zakłócało prawidłową pracę tachografu. W wyniku tego działania tachograf nie zarejestrował w prawidłowy sposób danych dotyczących aktywności kierowcy, przebytej drogi oraz prędkości pojazdu.
Z uwagi na fakt, że w toku kontroli zebrano wystarczające dowody pozwalające podejrzewać, że dokonano manipulacji, w związku z powyższym na podstawie art. 38 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 pojazd skierowano do zatwierdzonego warsztatu w [...] w celu przeprowadzenia dodatkowych badań.
Ponieważ przeprowadzone w uprawnionym warsztacie badania nie wykazały by do tachografu podłączono dodatkową instalację bądź urządzenie które zakłócałoby działanie tachografu a ponadto wykazały, że tachograf funkcjonuje prawidłowo, w związku z tym stwierdzono, że tachograf najprawdopodobniej został przerobiony (przeprogramowany), dlatego też zatrzymano go jako dowód w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Następnie pismem z 18 marca 2019 r. zwrócono się do S. z siedzibą w Szwecji, będącego producentem tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe o zbadanie zatrzymanego urządzenia rejestrującego.
Przesłana przez S. opinia stwierdza, że doszło do ingerencji w funkcjonowanie tachografu o nr seryjnym [...]. Był to zaawansowany rodzaj manipulacji polegający na zmianie oryginalnego oprogramowania. W tachografie nie wprowadzono żadnych innych zmian.
WITD nakładając na Spółkę karę 10 000 zł podał, że zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L60 z dnia 28.02.2014 r.), zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.
Po przeanalizowaniu materiału dowodowego w sprawie organ I instancji stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów bądź okoliczności, które wskazywałyby, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Wobec tego brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ponieważ to strona dopuściła do sytuacji, w której w pojeździe znajdowały się przerobiony tachograf. Przeróbka ta umożliwiała kierowcy manipulowanie pracą tachografu powodując fałszowanie danych cyfrowych zapisywanych w urządzeniu i na karcie kierowcy. Wskazuje to również na brak odpowiednio funkcjonującego systemu nadzoru w przedsiębiorstwie oraz niezachowanie należytej staranności przy wykonywaniu przewozów drogowych.
W odwołaniu Skarżąca podniosła, że organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, na podstawie którego zostało stwierdzone naruszenie przepisów. W związku z tym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie przytoczył treść przepisów prawa, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Wyjaśnił też, że zastosowania nie znajdują w sprawie art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. bowiem kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji uznał, że zarzuty te nie mogą być uwzględnione.
W szczególności GITD stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny.
Zdaniem organu odwoławczego zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. wydruku z tachografu, danych z systemu ViaToIl, pokwitowania zatrzymania rzeczy, dokumentacji fotograficznej, pisma producenta tachografu, że Spółka w dniach 6 i 7 stycznia 2019 r. wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy, którego elementy składowe zostały przerobione. Dane z systemu ViaToIl rejestrującego pojazdy ciężarowego wskazują, że w dniach 6 i 7 stycznia 2019 r. sporny pojazd poruszał się po drogach publicznych tymczasem z danych zapisanych przez tachograf zainstalowany w tym pojeździe wynika, że w powyższym okresie pojazd się nie poruszał. Powyższe dowodzi, że nieprawidłowość w rejestracji aktywności tachografu była następstwem nieuprawnionej ingerencji w pracę tachografu, co potwierdził producent tachografu.
GITD podał, że samochód marki Volvo o nr rej. [...] był wyprodukowany w dniu 16 listopada 2017 r., a dopuszczony do ruchu w dniu 21 listopada 2017 r. co oznacza, że tachograf zamontowany w tym pojeździe był odporny na działalnie pola magnetycznego pochodzącego z zewnątrz np. w postaci przyłożonego do czujnika ruchu magnesu. Chcąc w sposób nieuprawniony wpłynąć na pracę tachografu należało dokonać jego przeróbki poprzez wpięcie złącza USB w szynę CAN, lub poprzez zmianę oprogramowania tachografu. Ponieważ uzasadnione oględziny w warsztacie nie wykazały ingerencji mechanicznej w pracę tachografu organ I instancji zwrócił się do producenta o sprawdzenie czy nie nastąpiła ingerencja w oprogramowanie tachografu. Producent u odpowiedzi na zapytanie organu potwierdził nieuprawnioną ingerencję w oprogramowanie tachografu. Okoliczność, że producent tachografu odpowiedział na zadane pytanie w sposób pozytywny, tj. potwierdził nieuprawnioną ingerencję w oprogramowanie tachografu potwierdza, że przewoźnik dopuścił się naruszenia art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014.
GITD nie zgodził się zarzutem odwołania, że organ I instancji prowadził postępowanie w sposób "inkwizycyjny". GITD ponownie wyjaśnił, że organ I instancji, mając dowody świadczące o nieuprawnionej ingerencji w oprogramowanie prawidłowo wystąpił do producenta tachografów o sprawdzenie tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Ponieważ jednak producent tachografów stwierdził zmianę oprogramowania w tachografie ingerującą w pracę tachografu tym samym zostało potwierdzone, że Spółka wykonywała przewóz pojazdem wyposażonym w tachograf, który został przerobiony.
Pomimo, że art. 32 rozporządzenia nr 165/2014 nie przewiduje sankcji za jego naruszenie nie oznacza to, że nieuprawniona ingerencja w pracę tachografu jest bezkarna. W art. 33 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 ustawodawca europejski stwierdził, że państwa członkowskie ewentualne sankcje za wykonywanie przewozu niezgodnie z rozporządzeniem uregulują w swoim ustawodawstwie. Polski prawodawca w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określił sankcje dla przedsiębiorstw transportowych wykonujących przewozy z naruszenie m.in. przepisów rozporządzenia nr 165/2014. Jeden z takich przepisów zawarty w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych.
Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji uznał, że organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Decyzja została wydana w oparciu o posiadany przez organ materiał dowodowy, który był wystarczający do nałożenia kary. W czasie kontroli inspektorzy udowodnili w sposób nie budzący wątpliwości, że tachograf zainstalowany w pojeździe miał wgrane niedozwolone oprogramowanie wpływające na pracę tachografu. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszenia określonego w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W świetle powyższego nie można uznać, aby organ I instancji zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania. Wbrew zarzutom odwołania postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w toku czynności kontrolnych oraz w trakcie prowadzonego postępowania, zgłaszania dowodów, składania wyjaśnień jednakże takich dowodów nie dostarczyła.
Zdaniem GITD zarzut dotyczący naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez nie zawiadomienie strony o przeprowadzonych dowodach był bezzasadny. Z akt sprawy wynika, że strona miała zapewniona możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.
W ocenie GITD w sprawie art. 92b u.t.d. w sprawie nie znajduje zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tej normy tylko w przypadku gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.
Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez Spółkę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Jazda pojazdem wyposażonym w tachograf zawierający niedozwolone oprogramowanie fałszujące zapis tachografu nie stanowi okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Kontrolowany pojazd był pojazdem stosunkowo nowym dlatego przerobienie w sposób nieuprawniony tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe służyło konkretnemu celowi nie związanemu ze zwiększeniem bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- i. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym w szczególności poprzez uniemożliwienie Skarżącej zarówno przez organ II jak i I instancji, uczestnictwa w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego oraz możliwości formułowania pytań, ewentualnie zgłoszenia zarzutów do tej opinii, gdyż organy zaniechały poinformowania Skarżącego o zamiarze przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, ii. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w tym niedostateczne zebranie dowodów - w materiale dowodowym brak wydruków z systemu ViaToll oraz opinii uprawnionego biegłego, iii art. 8 k.p.a. i 107 § 2 i § 3 k.p.a. poprzez dowolność wydania decyzji oraz niepełne i niedostateczne uzasadnienie decyzji, zawarcie w niej zbyt ogólnikowych twierdzeń gdyż, nie wskazano jaka, rzekomo manipulacja miała miejsce, na czym ona polegała i jaki miała wpływ na pracę sprzętu, brak również informacji kiedy tj. w jakim okresie doszło do wprowadzenia zmiany oprogramowania, ponadto organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów Skarżącego odnoście przydatności opinii B. W. dla oceny stany faktycznego niniejszej sprawy, organ nie wyjaśnił z jakich przyczyn nie odstąpił od informowania Skarżącej o zamiarze przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz pominął milczeniem fakt, że swoim dzianiem uniemożliwił Skarżącej zadanie pytań, które miały na celu ustalenie okoliczności istotnych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Zdaniem Skarżącej przedmiotowa decyzja w związku z popełnionymi przez organ uchybieniami wyżej wymienionym przepisom proceduralnym, doprowadziła do pokrzywdzenia Skarżącej i spowodowała naruszenie prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania art. 32 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., który nie przewiduje żadnej sankcji dla Skarżącej i nie może stanowić podstawy prawnej dla nałożenia kary pieniężnej, art. 32 ww. Rozporządzenia nie penalizuje również żadnych konkretnych czynów lub naruszeń.
Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie od kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały rozwinięte.
GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej odwołując się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprawa została – na postawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się po stronie organu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia było wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony (lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny czy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.
Zdaniem Skarżącej w sprawie doszło do uchybień proceduralnych bowiem w materiale dowodowym brak wydruków z systemu ViaToll oraz opinii uprawnionego biegłego a także nie wyjaśniono jaka, rzekomo manipulacja miała miejsce, na czym ona polegała i jaki miała wpływ na pracę sprzętu, a ponadto brak jest informacji kiedy tj. w jakim okresie doszło do wprowadzenia zmiany oprogramowania.
Wbrew tym zarzutom skargi, w ocenie Sądu, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie, wszczęte w wyniku kontroli drogowej z dnia 8 stycznia 2019 r. jednoznacznie wykazało, że tachograf cyfrowy zainstalowany w przedmiotowym pojeździe, nie rejestrował prawidłowo wszystkich aktywności kierowcy, przebytej drogi oraz prędkości pojazdu. Porównanie danych z dnia 6 i 7 stycznia 2019 r. odczytanych z urządzenia służącego do poboru opłat drogowych za przejazd drogami płatnymi ViaToll wykazało bowiem rozbieżności z danymi zawartymi na karcie kierowcy, z których wynika, że w godzinach, w których zarejestrowano ruch pojazdu płatnymi odcinkami dróg krajowych w dniu 6 i w dniu 7 stycznia 2019 r. kierowca odpoczywał, tj. nie prowadził pojazdu. Ponieważ kontrola przeprowadzona w specjalistycznym warsztacie nie ujawniła, aby do tachografu podłączono urządzenie zakłócające jego pracę lub aby nie działał on poprawnie organ - wobec podejrzenia dokonania modyfikacji oprogramowania tachografu (w kontekście stwierdzonych ww. rozbieżności) - zwrócił się do producenta S. w Szwecji z prośbą o opinię. Na podstawie odpowiedzi uzyskanej od inżyniera zarządzającego B. W. ustalono, że oprogramowanie tachografu zostało zmodyfikowane.
Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, zatem organ I instancji miał pełne podstawy, aby jako dowód dopuścić w niniejszej sprawie zarówno ww. pismo producenta tachografu, jak i odczyty z urządzenia służącego do poboru opłat drogowych za przejazd drogami płatnymi ViaToll.
Fakt zmodyfikowania oprogramowania tachografu spowodował, że doszło do niezarejestrowania w tachografie cyfrowym w prawidłowy sposób danych w zakresie aktywności kierowcy, przebytej drogi i prędkości pojazdu, pomimo stwierdzonej okoliczności poruszania się pojazdu płatnymi odcinkami dróg krajowych, w dniu 6 (godz. 21:27) i w dniu 7 stycznia 2019 r. (godz.21:09). Okoliczności te zostały ustalone w sposób niewątpliwy m.in. na podstawie protokołu kontroli, kiedy to pobrano dane z karty kierowcy oraz dane z tachografu cyfrowego oraz pochodzą z danych odczytanych przez inspektorów z urządzenia służącego do opłaty za przejazd po drogach płatnych, co wynika z akt sprawy.
Nie podzielając zarzutów skargi trzeba zaznaczyć, że przepisy rozporządzenia 165/2014 w sposób wyraźny wskazują, że: przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy (vide: art. 32 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia), zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu, a każda forma manipulowania tachografem lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona (vide: art. 32 ust. 3 zd. 1 i 2 rozporządzenia Podkreślić przy tym należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów regulujących zasady transportu drogowego, są decyzjami nie stwarzającego organom administracji żadnego luzu interpretacyjnego.
Zasadnie zatem organy obu instancji zastosowały w sprawie art. 92a ust. 1 u.t.d., który wprowadza odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Odpowiedzialności ta rozszerzona została m.in. treścią art. 33 ust. 3 zd. 1 rozporządzenia 165/2014, wedle którego przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia ww. rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji, zaś na mocy ust. 1 akapitu 1 ww. artykułu, są one odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów.
Skoro ustalono ponad wszelką wątpliwość, że w niniejszej sprawie doszło do zmodyfikowania oprogramowania tachografu cyfrowego zatem zasadnie zastosowano kwalifikacje prawną przyjmując naruszenie opisane w lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Nie stwierdzono bowiem w sprawie podłączenia do tachografu jakiegokolwiek niedozwolonego urządzenia bowiem tachograf zamontowany w tym pojeździe był odporny na działalnie pola magnetycznego pochodzącego z zewnątrz np. w postaci przyłożonego do czujnika ruchu magnesu - lecz modyfikację jego oprogramowania, stanowiącą przerobienie tachografu, o którym mowa w ww. lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d.
W konsekwencji nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące braku podstawy prawnej do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej.
Sąd zauważa, że na każdym etapie postępowania stronie umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonymi dowodami, w tym informując o piśmie pochodzącym od producenta tachografu zaś Skarżąca w postępowaniu tym czynnie uczestniczyła. Jak wynika przy tym z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania, doręczonego Skarżącej, pouczono m.in. o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wezwano do przedstawienia okoliczności i dowodów, o których mowa w art. 92b i art. 92c u.t.d., doręczając jednocześnie protokół kontroli z dnia 8 stycznia 2019 r.
W ocenie Sądu, wydana w sprawie decyzja oparta została na wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Przeciwstawne twierdzenia Skarżącej nie zastały w żaden sposób sprecyzowane oraz udowodnione. W kontrolowanej sprawie organ II instancji właściwie ocenił cały zebrany i kompletny materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.
Niewątpliwie zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu kary pieniężnej. GITD odniósł się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko.
Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.
W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na naruszeniu zasad prawdy obiektywnej oraz zaufania obywatela do państwa.
Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że nałożona kara pieniężna jest rozstrzygnięciem niekorzystnym dla Skarżącej, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia powoływanych w skardze przepisów.
Wobec niezasadności zarzutów skargi, jak również nie stwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.