Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym w dniu [...] maja 2013 r. na urzędowym formularzu PPF) skarżący P. C. przedstawiciel ustawowy małoletniej M. C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (radcy prawnego lub adwokata).
Z oświadczeń zawartych we wniosku oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką oraz pięciorgiem dzieci w wieku: 25, 23, 22, 18 i 13 lat. Czworo najstarszych dzieci skarżącego studiuje w trybie dziennym. Do 30 czerwca br. dzieci te pobierały stypendia odpowiednio w kwocie: 360 zł, 580 zł, 400 zł i 350 zł. Najmłodsze dziecko skarżącego - 13-letnia M. C. ma zespół [...], co wiąże się ze znacznymi kosztami leczenia i rehabilitacji. Z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem skarżący zrezygnował z pracy i otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 820 zł. Natomiast dochodami żony skarżącego są: wynagrodzenie za pracę w wysokości 4.400 zł oraz czynsz z tytułu wynajmu mieszkania w kwocie 700 zł.
Na majątek rodziny składają się: dwa lokale mieszalne o powierzchni 85 m kw i 34 m kw, dwa samochody marki [...] rok produkcji 2005 oraz [...] rok produkcji 1996, a także oszczędności w kwocie 8.000 zł, w tym 5.500 zł z tytułu zwrotu podatku.
Rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, na wstępie podnieść należy, że stosownie do treści przepisu art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy (odmowa wyrażenia zgody na przeprowadzenie leczenia), wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych pozostaje bezprzedmiotowy. Zatem rozpoznaniu będzie podlegać wyłącznie żądanie dotyczące ustanowienia pełnomocnika.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.).
Oceniając przedmiotowy wniosek, stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Aktualnie całkowity dochód siedmioosobowej rodziny skarżącego zamyka się w kwocie 5.920 zł (składają na niego zasiłek pielęgnacyjny skarżącego w kwocie 820 zł, wynagrodzenie za pracę żony skarżącego w wysokości 4.400 zł oraz czynsz z tytułu wynajmu mieszkania w kwocie 700 zł). Powyższy dochód – przy uwzględnieniu zwykłych potrzeb życiowych siedmioosobowej rodziny - pozwala jedynie na bardzo skromne życie. Tymczasem skarżący dodatkowo ponosi koszty leczenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka, które to wydatki (mając na uwadze skalę miesięcznych dochodów rodziny) zostaną z pewnością pokryte ze zgromadzonych (w kwocie 8.000 zł) oszczędności.
W świetle ww. okoliczności, uznać należy, iż skarżący nie ma możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia wynagrodzenia wybranego przez siebie profesjonalnego pełnomocnika, a tym samym zasadne jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.