Uzasadnienie
W. M. (dalej jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej.
W uzasadnieniu podniósł, iż nie może znaleźć pracy. Z załączonego zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy wynika, że skarżący jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z kolei z decyzji Prezydenta Miasta [...] wynika, że przyznano skarżącemu ze względu na trudną sytuację bytową, po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, zasiłek okresowy w wysokości 271 złotych miesięcznie za okres od marca do lipca 2013 roku. Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami, którzy otrzymują emerytury w wysokości 1465 i 1770 złotych miesięcznie, przy czym rodzice skarżącego nie posiadają rachunków bankowych. Z kolei wydruk z rachunku bankowego należącego do skarżącego za okres od dnia 29 marca do 30 kwietnia 2013 r. potwierdza, że jedyny wpływ na ten rachunek to otrzymywany przez skarżącego zasiłek okresowy w kwocie 271 złotych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż skarżący będąc osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku otrzymuje pomoc w postaci okresowo wypłacanego zasiłku okresowego. Z kolei jedynym dochodem rodziców skarżącego, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie, są emerytury w kwocie 1465 i 1770 złotych. Ta kwota więc wraz z 271 złotymi z tytułu zasiłku musi wystarczyć skarżącemu i jego rodzicom na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków, w tym związanych z opłatami za mieszkanie, zakupem żywności, czy też leków (z załączonych kopii paragonów wynika, iż są to znaczne wydatki sięgające każdorazowo kilkudziesięciu złotych).
Skarżący oświadczył zarazem, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tym samym nie jest możliwe poczynienie przez ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Uznać zatem należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.