Uzasadnienie
"C." S.A. z siedzibą w M. uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] (zezwolenie z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] wydane przez Agencję Rozwoju Przemysłu S.A.).
Postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2002 r. sygn. akt [...] zezwolono syndykowi masy upadłości "C." S.A. z siedzibą w M. na sprzedaż z wolnej ręki całości przedsiębiorstwa za cenę nie niższą niż 5.887.000 zł. Na podstawie umowy z dnia [...] listopada 2002 r. syndyk sprzedał przedsiębiorstwo upadłego D. G.. Z treści powyższej umowy wynika, iż jej przedmiotem jest przedsiębiorstwo, w rozumieniu art. 551 k.c, obejmujące m. in. prawo przysługujące "C." S.A. do korzystania z pomocy publicznej wynikające z zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej w rozumieniu art. 16 i następne, ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Nabywca przedsiębiorstwa D. G. wraz z J. S. zawiązała spółkę akcyjną pod firmą: "C." S.A. z siedzibą w L. i następnie w dniu [...] marca 2003 r. wystąpiła do Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej o zmianę zezwolenia z dnia [...] kwietnia 1998 r. poprzez ustalenie nowej daty spełnienia warunków prowadzenia działalności gospodarczej objętej tym zezwoleniem.
Ostateczną decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...], w której umorzono postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia z dnia [...] kwietnia 1998 r., ponieważ wnioskodawca w ocenie organu nie jest podmiotem uprawnionym z w/w zezwolenia i nie ma legitymacji do domagania się jego zmiany.
W dniu [...] lipca 2003 r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia "C." S.A. z siedzibą w M. zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] cofnięto zezwolenie w/w zakładom.
Pismem z dnia [...] grudnia 2004 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia z dnia [...] kwietnia 1998 r., zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] października 2003 r. Ostateczną decyzją Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], w której odmówiono wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia z dnia [...] kwietnia 1998 r. zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] października 2003 r. Powodem odmowy wznowienia postępowania było stanowisko organu kwestionujące po stronie skarżącej przymiot strony w złożeniu wspomnianego wniosku, a to z uwagi, iż skarżąca nie była podmiotem uprawnionym z omawianego zezwolenia.
"C." S.A. w L. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie art. 551 i art. 552 k.c. art. 113 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) oraz narzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 8.09.2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 966/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Gospodarki Pracy z dnia [...].03.2005 nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...].01.2005 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 7 k.p.a. oraz art. 55 i art. 55 k.c. oraz art. 113 Prawa upadłościowego. W następstwie umowy notarialnej z dnia [...] listopada 2002 r. dotyczącej nabycia przedsiębiorstwa przeszło na nabywcę zezwolenie z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...]. Skarżącej przysługiwał zatem przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. we wszczętym z urzędu postępowaniu dotyczącym cofnięcia wspomnianego zezwolenia. Wobec nieuczestniczenia skarżącej w tym postępowaniu z przyczyn leżących pod stronie organu, który wbrew art. 61 § 4 k.p.a. nie powiadomił skarżącej o wszczęciu postępowania, skarżąca zasadnie domagała się wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia z dnia [...] kwietnia 1998 r.
Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] marca 2005 r. z powołaniem się na nieprzysługiwanie skarżącej przymiotu strony została zatem, zdaniem Sądu, podjęta z naruszeniem art. 28 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 149 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego - ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600 z późn. zm.). Minister Gospodarki po ponownym rozpatrzeniu z wniosku z dnia [...] grudnia 2004 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] zakończonego ostateczną decyzją Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] października 2003 r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż jako następca prawny Ministra Gospodarki i Pracy podtrzymuje stanowisko wyrażone we wcześniejszych decyzjach administracyjnych.
Organ podkreślił, że w myśl art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego nie można wydać decyzji, wznawiającej postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia w sprawie niniejszej, gdyż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa obowiązującego w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, wymagające podjęcia decyzji administracyjnej. Prawo to nie przewidywało w tamtym czasie przejęcia przez nabywcę przedsiębiorstwa, z mocy prawa, zezwoleń i koncesji od przedsiębiorcy upadłego, a zatem nabywca nie stał się stroną tego postępowania.
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. skarżąca złożyła do Ministra Gospodarki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosku o wznowienie postępowania, wnosząc jednocześnie o wykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie VI SA/Wa 966/05.
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Minister Gospodarki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Ministra Gospodarki Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku ponownej analizy przedmiotowej sprawy potwierdzono, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, ponieważ Spółka "C." S.A., która wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem, nie była stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją, co do której wznowienia postępowania żąda. Przedmiotem ww. postępowania było zezwolenie Nr [...], którego spółka nie nabyła od przedsiębiorstwa upadłego z powodu braku podstaw prawnych umożliwiających spółce skuteczne przejęcie tego zezwolenia. Treść art. 552 w brzmieniu sprzed 25 września 2003 r. oraz art. 113 Prawa upadłościowego (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512) nie pozwalała wywieść, że na podstawie art. 552 na przedsiębiorcę "C." S.A. przeszło zezwolenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., gdyż z istoty decyzji administracyjnej wynika, że stanowi ona władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji określające sytuację prawną konkretnego adresata w indywidualnej sprawie. Spółka nabyła upadłe przedsiębiorstwo, ale nabycie to z braku podstaw prawnych nie objęło z mocy prawa zezwolenia upadłego przedsiębiorstwa.
Ponadto, organ podniósł, iż zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej jest indywidualną decyzją administracyjną udzieloną ściśle określonemu podmiotowi. Zgodnie z doktryną i utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zezwolenia, koncesje i inne tego typu decyzje na prowadzenie działalności gospodarczej udzielone konkretnym podmiotom nie podlegają cesji. Nie można więc ich przenosić na inny podmiot, chyba, że wyraźnie stanowi o tym obowiązujące prawo.
Organ podniósł jednocześnie, iż w zw. z w/w wyrokiem WSA Minister Gospodarki ma obowiązek jedynie ponownie przeprowadzić postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie i wydać stosowną decyzję. Organ administracji publicznej związany jest bowiem tym wyrokiem tylko co do zasady wyrażonej w jego sentencji, nie zaś motywami zawartymi w uzasadnieniu. W związku z tym wniosek Spółki z dnia [...] grudnia 2004 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w celu umorzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorcy "C." S.A. w upadłości zezwolenia nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] ponownie stał się przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym organ dokonał ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w sposób samodzielny i niezwiązany wywodami Sądu podniesionymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 września 2005 r.
W obszernej skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższych decyzji oraz zasądzenie od Ministra Gospodarki i Pracy na jej rzecz kosztów niniejszego postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według prawem przepisanych norm lub spisu kosztów, jeżeli taki zostanie złożony na rozprawie. W treści skargi skarżąca stawia przedmiotowym decyzją zarzut istotnego naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.
1) Art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 25 września 2003 r. przez błędną wykładnię powołanej regulacji objawiającą się przyjęciem, że zezwolenie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] nie było składnikiem przedsiębiorstwa "C." S.A. z siedzibą w M. w upadłości (nr [...]).
2) Art. 552 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 ze zm.), przez bezpodstawne przyjęcie, że zezwolenie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] nie przeszło na nabywcę wskutek nabycia (jako całości) przedsiębiorstwa prowadzonego uprzednio przez "C." S.A. z siedzibą w M. w upadłości (nr [...]).
3) Art. 113 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (tj. Dz. U. 1991, Nr 118, poz. 512 ze zm.) przez błędną wykładnię powołanego przepisu polegającą na przyjęciu, że zezwolenie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] przysługujące "C." S.A. w M. w upadłości (NR [...]) nie zostało przeniesione na nabywcę przedsiębiorstwa upadłej spółki.
A także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- 4) Art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm.) przez bezpodstawne odmówienie stronie skarżącej statusu strony postępowania w sytuacji, gdy postępowanie zakończone ostateczną decyzją Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] października 2003 r. (Nr [...].) bezpośrednio dotyczyło interesu prawnego strony skarżącej, gdyż w jego konsekwencji doszło do ograniczenia zakresu praw podmiotowych strony skarżącej (cofnięcie zezwolenia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...]).
- 5) Art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm.) przez niezastosowanie powołanej normy, co objawiło się odmową wznowienia postępowania w sytuacji, gdy Strona skarżąca, bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...], w sytuacji gdy powołane zezwolenie zgodnie z prawem nabyła.
- 6) Art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z istnieniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2005 r. (sygn. akt VI S.A./Wa 966/05), w którym WSA w Warszawie przyjął, że stronie występującej z wnioskiem przysługuje przymiot strony, zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. w zw. z treścią art. 551 i 552 k.p.c. oraz art. 113 Pr. up. przez wydanie decyzji sprzecznej z motywami prawomocnego orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
- 7) Art. 7 oraz art. 7 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm.) przez bezpodstawne przyjęcie, że treść art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) uległa zmianie w dniu 25 września 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał swoją argumentację podniesioną w zaskarżonych decyzjach. Odnosząc się do zarzutu skargi odnośnie niewykonania wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt VI SA/WA 966/05 organ podniósł, iż w jego ocenie organ administracji publicznej związany jest wyrokiem sądu co do zasady wyrażonej w sentencji wyroku, nie zaś motywami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. Biorąc to stanowisko za podstawę Minister Gospodarki nie był zatem, w ocenie organu, zobowiązany wyrokiem Sądu Administracyjnego do uznania C. S.A. za stronę postępowania w sprawie niniejszej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zw. dalej p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga "C." S.A. z siedzibą w M. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r. naruszają prawo w stopniu, w jakim mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu wydając obie zaskarżone decyzje Minister Gospodarki dopuścił się mającego istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 153 i art. 170 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do zasady, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Według Sądu naruszenie powyższych przepisów polegało w sprawie niniejszej na przyjęciu przez organ, iż jest on związany wydanym w sprawie wyrokiem jedynie co do zasady wyrażonej w sentencji, a nie bierze pod uwagę motywów zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, co tym samym pozwala mu dokonać ponownej oceny stanu faktycznego i prawnego w sprawie bez uwzględnienia wskazań i zaleceń Sądu wyrażonych w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku.
Należy wskazać w tym miejscu, że zgodnie z art. 132 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem. Wyrok składa się z trzech części a mianowicie: 1) części wstępnej (tzw. komparycji), 2) właściwego rozstrzygnięcia (tzw. sentencji), 3) uzasadnienia. Część wstępna wyroku obejmuje: a) sygnaturę akt sprawy, b) nagłówek "Wyrok - W imieniu Rzeczpospolitej Polskiej", c) wymienienie Sądu przez podanie pełnej nazwy i siedziby, d) wskazanie sędziów, protokolanta oraz prokuratora jeżeli brał udział w postępowaniu, e) datę i miejsce rozpoznania sprawy, f) datę i miejsce ogłoszenia wyroku, g) oznaczenie skarżącego, h) oznaczenie przedmiotu sprawy. Sentencja obejmuje rozstrzygnięcie o żądaniu skarżącego, zaś treścią uzasadnienia jest argumentacja przemawiająca za przyjęciem zawartego w wyroku rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Ocena zaś prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.).
Należy podnieść, iż zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem określenie "orzeczenie" użyte w przepisie art. 153 p.p.s.a. odnosi się nie do sentencji, ale właśnie do uzasadnienia orzeczenia. Bowiem ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się przede wszystkim z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (patrz Jan Paweł Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 327). Właśnie dokonana w uzasadnieniu wyroku "ocena prawna" rozumiana jako "wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą" (W. Siedlecki, D. Dobrzański i inni: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. 1 Warszawa 1975, str. 637), w połączeniu z będącymi jej konsekwencją wskazaniami sądu dla organu, wytycza kierunek działalności tegoż organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
W sprawie niniejszej prawomocnym wyrokiem z dnia 8 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...]. Sąd w uzasadnieniu w/w wyroku dokonał oceny prawnej zaistniałego stanu prawnego oraz zawarł stosowne wskazania dla organu odnośnie sposobu dalszego prowadzenia postępowania, w sposób jednoznaczny stwierdzając, iż skarżącej przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym cofnięcia zezwolenia i odmowa wznowienia postępowania decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. narusza art. 28 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W tym stanie rzeczy ponownie rozpatrując (w zw. z w/w wyrokiem) wniosek skarżącej organ był zobowiązany do zastosowania oceny prawnej i wskazań Sądu dokonanych w przedmiotowej sprawie w wyroku z dnia 8 września 2005 r. Oznacza to, że organ administracji był obowiązany rozpatrzeć sprawę ponownie zgodnie z oceną prawną zawartą w/w wyroku bez względu na poglądy prawne wyrażone w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach innych organów wydanych w innych sprawach.
W zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. organ jednakże całkowicie pominął argumentację Sądu i stosowne wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie. Uzasadnienie decyzji sprowadza się praktycznie do powielenia argumentów przywołanych w decyzji z dnia [...] marca 2005 r. i ogranicza się do, co należy podkreślić, niedopuszczalnej polemiki z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2005 r. Taka postawa organu musi być w ocenie Sądu, konsekwentnie eliminowana z obrotu prawnego bowiem podważałaby w istocie obowiązującą w prawie polskim zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji. Wymaga podkreślenia w tym miejscu konsekwentne stanowisko prezentowane przez NSA w swoim orzecznictwie, który przyjął, iż niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe, co w konsekwencji powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienie NSA z 16 lutego 1998 r., IV SA 975/97, LEX Nr 43847; wyrok NSA z 22 marca 1999 r. IV SA 527/97, LEX Nr 47275; postanowienie NSA z 25 maja 2001 r., V SA 355/01, LEX Nr 57181).
W tej sytuacji Minister Gospodarki ponownie rozpatrując wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2004 r., zobowiązany był zdaniem Sądu, do zastosowania w decyzji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania dokonanych w sprawie niniejszej przez Sąd w wyroku z dnia 8 września 2005 r. Nie dokonując tego organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. i 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).