Uzasadnienie
Skarżąca M. Sp. z o. o. z siedzibą w S. pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wniosła skargę na decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego be zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] nałożył na M. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 76.269,38 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W uzasadnieniu omawianej decyzji wskazano, iż od decyzji służy odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z siedzibą w [...], w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.
Skarżąca wystąpiła do organu z odwołaniem, lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.
Następnie skarżący pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na omawianą pierwszoinstancyjną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 902/16), oraz skargę na ww. postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 1707/15 – postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. odrzucono skargę ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi).
W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, iż skarga do sądu administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia decyzji wobec prawa odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na drodze postępowania przed sądem administracyjnym mogą być zaskarżone wyłącznie decyzje ostateczne. To ograniczenie wynika z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), która ma pierwszeństwo przed zasadą prawa skargi do sądu (patrz. B. Adamiak. J. Borkowski., Kodek postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2005 r., Wyd. 7, str. 570)
Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na nieostateczną decyzję I instancji nastąpiło bez skutecznego wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Nadmienić należy, iż w omawianej sprawie skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od zaskarżonej decyzji, z którego to prawa skarżąca skorzystała.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.