Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wydał w dniu [...] czerwca 2009r. decyzje Nr [...], Nr [...]; Nr [...] oraz Nr [...], w których orzekł wobec przedsiębiorcy P. J. zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów gotowych występujących pod nazwą "[...]" [...] g ze wskazanych w tych decyzjach partii.
Razem z odwołaniem od powyższych decyzji P. J. złożył do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wniosek o zawieszenie przedmiotowych postępowań do czasu zakończenia toczącego się przed tym organem postępowania w sprawie o nałożenie na odwołującego się kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych produktów.
Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów - Rolno Spożywczych postanowieniami z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...], Nr [...]; Nr [...]; Nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił zawieszenia wskazanych wyżej postępowań administracyjnych.
W uzasadnieniu wymienionych postanowień z [...] lutego 2010 r. zawarto pouczenie o prawie do jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
P. J., postępując zgodnie z udzielonym pouczeniem, złożył skargi do tutejszego Sądu, domagając się uchylenia zakwestionowanych postanowień. Skargi te zostały zarejestrowane pod sygnaturami VI SA/Wa 909/10, VI SA/Wa 910/10, VI SA/Wa 911/10, VI SA/Wa 912/10 VI SA/Wa 912/10, a następnie zarządzeniem Sądu połączone do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia pod sygnaturą VI SA/Wa 909/10.
Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych odpowiadając na skargi wniósł o ich oddalenie, a na rozprawie w dniu 7 lipca 2010r. o odrzucenie skarg z powodu niewyczerpania przez skarżącego toku instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt "1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm).
Skargi wniesione przez P. J. są uzasadnione, jednakże z innych powodów niż w nich wskazano.
Zgodnie art. 101 § 3 k.p.a. postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Zgodnie z art. 144 k.p.a w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 (Zażalenie) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Przy odpowiednim stosowaniu przepisów dotyczących odwołań należy mieć na uwadze, że postanowienie rozstrzyga zagadnienia proceduralne wynikające z toku postępowania, zaś decyzja rozstrzyga o istocie sprawy. W szczególności wymaga starannego rozważenia, czy brak uregulowania pewnych kwestii odnoszących się do zażaleń i postępowania zażaleniowego to "sprawa nieuregulowana" w rozumieniu dotyczących odwołań, czy też nieuregulowanie pewnej sprawy w przepisach art. 141-144 oznacza zakaz odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań. Można bronić tezy, że zaskarżalne postanowienia wydane w trakcie postępowania odwoławczego przez właściwego ministra jako organ pierwszoinstancyjny (w toku zażaleniowym) są zaskarżalne bezpośrednio do sądu administracyjnego, gdyż nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 127 § 3 k.p.a. (v. rozważania w glosie Roberta Sawuły do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Lu 235/92 OSP 1994, z. 3, poz. 42).
Można również prezentować stanowisko odmienne, a mianowicie uznając, że do spraw nieuregulowanych w rozumieniu art. 144 k.p.a. należy zagadnienie dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w pierwszej instancji przez właściwego ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze, w związku z czym opowiedzieć się za rozwiązaniem przyjętym w odniesieniu do decyzji w art. 127 § 3 k.p.a. i uznać, że w takim przypadku zainteresowany może zaskarżyć postanowienie w drodze wniosku o ponowne załatwienie sprawy przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie. (v. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz LEX/ el. 2010 Komentarz bieżący do art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2001r. sygn.. akt IV SA/696/99 LEX 55750).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela drugi z prezentowanych poglądów. Zdaniem Sądu, wprowadzenie do kodeksu postępowania administracyjnego instytucji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy można traktować jako stworzenie gwarancji realizacji, choć ograniczonej, zasady dwuinstancyjności postępowania w postępowaniu przed naczelnymi i centralnymi organami administracji.
Dlatego w wypadku, gdy zaskarżalne zażaleniem postanowienie wydał właściwy minister, uwzględniając przepisy art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., należy dojść do wniosku, iż strona niezadowolona z rozstrzygnięcia winna je kwestionować w formie złożenia orzekającemu organowi administracji publicznej środka w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Na gruncie niniejszej sprawy warunkiem dopuszczalności złożenia skarg do tutejszego Sądu jest wykorzystanie przez skarżącego środka w postaci wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych postanowieniami Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...], Nr [...]; Nr [...]; Nr [...].
W rozpatrywanej sprawie skarżący stosując się do wadliwych pouczeń zawartych w wymienionych postanowieniach Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lutego 2010 r. wniósł skargi do Sądu bez wyczerpania toku instancji, a więc skargi te jako niedopuszczalne podlegały odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Podkreślenia przy tym wymaga, że oczywiście błędne pouczenie o właściwym trybie zaskarżenia dokonane przez organ administracji publicznej nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała (v. art. 112 k.p.c.). Okoliczność ta daje w szczególności podstawę do domagania się przez stronę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach przewidzianych w art. 58-59 k.p.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.