Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Policji w [...] cofającą P. U. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej.
W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, zaliczona zostanie do jednej z kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 w/w ustawy. P. U. został zasadnie zaliczony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, czyli takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Został on bowiem uznany winnym zarzucanego czynu, tj. znęcania się psychicznego i fizycznego nad żoną R. U. oraz znęcania się psychicznego nad córką W. U. i M. K., za co został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...].
W tak opisanym stanie faktycznym właściwy organ Policji zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. U. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nigdy nie groził żonie użyciem broni, jak również nie miał nigdy prowadzonego postępowania o niewłaściwe używanie broni. Podniósł, że pozbawienie go pozwolenia na broń uniemożliwia mu wykonywanie obowiązków członka PZŁ. W piśmie złożonym na terminie rozprawy wskazał, że w dacie wydania decyzji cofającej zezwolenie na broń myśliwską skarżący był w świetle prawa niekarany, albowiem skazanie na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący 3 lata uległo z mocy prawa zatarciu.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację, wskazując, iż argumenty przedstawione w skardze nie dają podstaw do jej uwzględnienia. Skoro skarżący był niezadowolony z wyroku sądu karnego, miał prawo zaskarżyć go do sądu II instancji. Nie uczynił tego, a więc w chwili obecnej posługiwanie się argumentem, że nigdy nie znęcał się nad żoną nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie.
Na rozprawie pełnomocnik organu potwierdził, iż w dacie wydania decyzji przez organ II instancji wyrok skazujący uległ zatarciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. W sprawie niniejszej naruszenie prawa przez organ administracji publicznej dało Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ administracji publicznej w swym postępowaniu związany jest rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Musi przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
W niniejszej sprawie doszło do naruszenia powyższych przepisów, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji, w ramach swoich uprawnień kontrolnych, ustalając stan faktyczny nie wziął pod uwagę, iż wyrok karny skazujący uległ zatarciu. Jest to o tyle istotne, iż organ I instancji przyjmując, że skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią wziął pod uwagę zarówno skazanie go prawomocnym wyrokiem sądu, jak i toczące się wobec skarżącego postępowanie karne. Zaś organ II instancji swoją decyzję oparł jedynie na wyroku skazującym, który wobec zatarcia skazania, czyli przyjęcia fikcji prawnej należy uznać za niebyły. Zatarcie skazania upoważnia skazanego do twierdzenia, że nie jest karany. Przyjąć zatem należy, że przy błędnie ustalonym stanie faktycznym nie zostało wykazane zaistnienie przesłanek upoważniających właściwy organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń.
Wobec powyższego przy uznaniu, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa procesowego, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji.
Rozstrzygniecie w kwestii wykonalności zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a.