Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar odmówił E. W. uzupełnienia decyzji ww. organu z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności jego decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] odmawiającej zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych.
Powyższe postanowienie, pismem z dnia 24 kwietnia 2007 r. skarżąca spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają między innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty
Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji ww. organu z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...]. W takiej sytuacji podstawowy problem prawny sprowadza się do wyjaśnienia, czy tego rodzaju akt mieści się w ramach działalności administracji publicznej podlegającej kontroli sądów administracyjnych. Punktem wyjścia dla dokonanych w tym zakresie rozważań winien być art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 12 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1783/98 (ONSA 2002, nr 1, poz. 23), orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia, inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 kpc), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Powyższe pozwala stwierdzić, iż przewidziana w procedurze administracyjnej instytucja uzupełnienia decyzji została tak skonstruowana, aby wykluczyć możliwość wniesienia środka odwoławczego od rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Zaprezentowany pogląd jest w pełni akceptowany przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie.
Podkreślenia wymaga, iż zgodnie art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia strona może wnieść zażalenie jedynie w sytuacjach w których kodeks tak stanowi. Dokonując wykładni treści art. 111 kpa w świetle ww. przepisu należy stwierdzić, iż ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, bowiem takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji, która objęta była wnioskiem o jej uzupełnienie.
Reasumując, w ocenie Sądu postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji z racji tego, iż nie jest zaskarżalne w administracyjnym toku instancji, nie kończy postępowania w sprawie oraz nie rozstrzyga o istocie sprawy nie mieści się zakresie przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.. Skoro wiec zaskarżone postanowienie nie wchodzi w zakres działalności administracji publicznej podlegającej kontroli sądów administracyjnych skarga wniesiona przez E. W. podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.