Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Pismem z dnia 9 stycznia 2009 r. skarżący osobiście wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Podał, iż upoważnił adwokata do działania w swoim imieniu w niniejszej sprawie, w zakresie określonym w art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a zatem przedłożone pełnomocnictwo obejmowało również umocowanie do wniesienia kasacji. O fakcie oddalenia skargi dowiedział się od reprezentującego go pełnomocnika w tym samym tygodniu, w którym zapadł w/w wyrok. Uzyskał jego zapewnienie, że sporządzi skargę kasacyjną od wydanego wyroku. Od tego momentu kilkakrotnie kontaktował się z pełnomocnikiem, który za każdym razem informował go, że nie otrzymał jeszcze odpisu wyroku z uzasadnieniem.
Następnie, w dniu 7 stycznia 2009 r. skarżący dowiedział się od pełnomocnika, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie został wysłany do Sądu, bowiem – jak wyjaśnił pełnomocnik – osoba, której zlecił wysłanie wniosku, nie uczyniła tego, ani nie poinformowała o tym fakcie. Skarżący podał również, że o niezłożeniu wniosku do Sądu dowiedział się z rozmowy z pracownikiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W ocenie skarżącego podane powyżej okoliczności uprawdopodobniają brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadniania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2008 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej: P.p.s.a.) w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie natomiast do art. 86 § 2 powołanej ustawy – przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
W świetle przepisu art. 87 § 1 ustawy P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, natomiast § 2 tego artykułu przewiduje, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Powyższe uregulowanie oznacza złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie zdarzeń usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie. Uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt. Nie oznacza to jednak, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony.
Brak winy, o którym mowa w art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a. powinien być oceniany z rozważeniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 479/07, lex nr 344095).
W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym w wypadku, gdy strona jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika. Wszelkie uchybienia profesjonalnego pełnomocnika strony rozciągają się również na mocodawcę. Z kolei zaniedbania osób, którymi posługuje się adwokat, obciążają jego samego, a więc nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, lex nr 346193, z dnia 13 marca 2000 r., II CZ 72/02, niepubl. i z dnia 3 grudnia 2003 r., I CZ 139/03, niepubl.).
Przenosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Na etapie postępowania sądowego był on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i wszelkie negatywne działania adwokata wpływają ujemnie na sytuację procesową skarżącego. Wniosku o przywrócenie terminu nie można bowiem opierać na twierdzeniu, że to nie strona, ale jej pełnomocnik zaniedbał dokonania czynności procesowej. Skarżący korzystając z fachowej pomocy pełnomocnika ma prawo oczekiwać należytego dbania o swoje interesy, do których niewątpliwie zalicza się złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku niekorzystnego dla strony.
Z kolei obowiązkiem pełnomocnika jest takie zorganizowanie pracy, aby czynności w tym zakresie zostały dokonywane w terminie. Zaniechania w uchybieniu terminu nie można usprawiedliwiać niewysłaniem wniosku przez osobę, której pełnomocnik polecił wykonanie czynności oraz niepoinformowaniem o zaistniałej sytuacji.
Powyższe okoliczności przesądzają zatem, że nie można w niniejszej sprawie mówić o "braku winy" w rozumieniu art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a. Osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa bowiem w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych. Odpowiedzialność związana z wyborem adwokata oraz skutki jego działań i zaniechań obciążają skarżącego.
Jedynie na marginesie należy wskazać, iż pełnomocnictwo dla ustanowionego w sprawie pełnomocnika obejmowało umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu (art. 39 pkt. 1 ustawy P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę fakt prawomocności wyroku z dnia 30 września 2008 r. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2008 r., k. 39 v.), oraz okoliczność samodzielnego (a nie poprzez pełnomocnika) złożenia wniosku przez skarżącego – należało uznać, iż doręczenia odpisu niniejszego postanowienia należy dokonać stronie osobiście.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.