Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.
W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona podała, że zaskarżona decyzja uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. W tej sytuacji zagrożona jest płynność finansowa skarżącej, bowiem nie może sprzedawać produktów leczniczych będących w jej posiadaniu. Strona podała, że nie posiada środków pieniężnych pozwalających na pokrywanie zobowiązań do chwili rozpoznania skargi. Do kosztów tych należy zaliczyć koszty pracowników i związanych z nimi ubezpieczeń społecznych, wynajmu pomieszczeń, kosztów obsługi księgowej, zobowiązań instytucji finansowych. Zdaniem skarżącej, straty spowodowane zaskarżoną decyzją w perspektywie kilku miesięcy doprowadzą do ogłoszenia przez nią upadłości, co będzie wiązało się z redukcją zatrudnienia i powstaniem strat po stronie kontrahentów skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r. sygn. I OZ 62/05, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, oraz z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04).
Skarżąca wskazuje we wniosku, że zaskarżona decyzja uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, a strona nie posiada środków pieniężnych pozwalających jej na pokrywanie bieżących zobowiązań, co w perspektywie kilku miesięcy może doprowadzić do ogłoszenia przez nią upadłości i redukcji zatrudnienia. W ocenie Sądu powołane przez stronę okoliczności mogą stanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie wtedy, gdy zostaną udowodnione. W interesie skarżącej leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, lecz Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I GSK 1030/12).
Tymczasem skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, z których wynikałyby jej dochody, ile zatrudnia pracowników i jakie są jej zobowiązania. Powyższe uniemożliwia dokonanie przez Sad oceny, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.