Uzasadnienie
Skarżąca – S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Energii z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku tworzenia i utrzymania zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw. W skardze wniosła m.in. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 września 2019 r. VI SPP/Wa 82/19 referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2020 r. skarżąca została wezwana do wykonania - w terminie 7 dni – prawomocnego zarządzenia z dnia 8 października 2019 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sadowego od skargi w kwocie 16789 zł (szesnaście tysięcy siedemset osiemdziesiąt dziewięć złotych), pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo wzywające skarżącą do usunięcia ww. braku fiskalnego skargi zostało doręczone w dniu 11 marca 2020 r.
Pismem z dnia 7 marca 2020 r. skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz zmianę istotnych, jej zdaniem, okoliczności związanych z jej aktualną sytuacją faktyczna i finansową, wniosła ponownie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2019 r. II GSK 3921/17, którym oddalono skargę kasacyjną skarżącej, w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego i tym samym stało się ono ostateczne.
W rejestrze Opłat Sądowych w dokumentach księgowych nie zidentyfikowano wpłaty do tej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "Ppsa", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3 cytowanego przepisu).
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2020 r. skarżąca została wezwana do wykonania - w terminie 7 dni – prawomocnego zarządzenia z dnia 8 października 2019 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sadowego od skargi w kwocie 16789 zł (szesnaście tysięcy siedemset osiemdziesiąt dziewięć złotych), pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismo wzywające skarżącą do usunięcia ww. braku fiskalnego skargi zostało doręczone w dniu 11 marca 2020 r., jednak od dnia 14 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z rozporządzeniem Ministra zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (Dz.U. 2020 poz. 433) został ogłoszony stan zagrożenia epidemicznego i na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374), został zawieszony bieg terminów procesowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych. Powyższe zawieszenie terminów zostało uchylone na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 poz. 875), a więc z upływem 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy, tj. od 16 maja 2020 r., a zatem z dniem 24 maja 2020 r.
W świetle powyższego w niniejszej sprawie termin na uzupełnienie ww. braku fiskalnego skargi upłynął z dniem 29 maja 2020 r. (2 dni – w dniach 11 - 13 marca 2020 r. i następnie 5 dni – w dniach 24 – 29 maja 2020 r.), jednak w terminie tym skarżąca nie usunęła ww. braku.
Sąd stwierdza, że nie są nowymi okolicznościami prawomocne cofnięcie koncesji na podstawie ww. wyroku NSA, ponieważ okoliczność ta była już w istocie brana pod uwagę w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa pomocy. Skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy (k.
4) wskazała już bowiem, iż na skutek prowadzonych przeciw niej postępowań zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Wydanie przez NSA wyroku z dnia 4 września 2019 r. II GSK 3921/17 nie stanowi zatem nowej okoliczności i nie uzasadnia zmiany stanowiska sądu w sprawie przyznania prawa pomocy.
Sąd podkreśla ponadto, iż w prawomocnym postanowieniu z dnia 11 września 2019 r. VI SPP/Wa 82/19 odmawiającym skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazano, iż zasadniczą przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy było nie wykonanie skierowanego do niej w trybie art. 255 Ppsa wezwania do nadesłania "sprawozdania finansowego za rok 2018, dokumentów potwierdzających wykazane w pkt 10 zobowiązania i wydatki spółki, kopii raportów kasowych z okresu 3 ostatnich miesięcy, informacji o posiadanych lub zbytych nieruchomościach i ruchomościach o wartości ponad 5000 zł w latach 2017-2019, oświadczenia o wysokości wynagrodzenia pobieranego przez Prezesa Zarządu spółki z podaniem składników oraz innych świadczeń otrzymywanych w związku z pełnioną funkcją, oświadczenia odnośnie liczby zatrudnianych pracowników ze wskazaniem wysokości miesięcznego wypłacanego wynagrodzenia, dokumentu z którego wynika zawieszenie działalności gospodarczej, wszczęcie postępowania upadłościowego bądź likwidacyjnego, ewentualnie jego zakończenia, oświadczenia w jakiej wysokości skarżąca uiściła w 2019 r. opłaty zapasowe, oświadczenia czy w 2019 r. skarżąca otrzymała zwroty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w przypadku odpowiedzi twierdzącej należało wskazać jaka kwota została wypłacona, oświadczenia czy skarżąca ponosi koszty związane z reprezentowaniem skarżącej w niniejszej sprawie przez pełnomocnika z wyboru". Skarżąca nadal nie uzupełniła powyższych braków w piśmie z 7 marca 2020 r.
Zgodnie natomiast z informacją z dnia 3 czerwca 2020 r., nie zidentyfikowano w rejestrze Opłat Sądowych do dnia 2 czerwca 2020 r. wpłaty do niniejszej sprawy, wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia