Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. W., F. z/s w Z. karę pieniężną w wysokości 3 200 złotych.
Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.
Powyższe uchybienia stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2005 r. na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości R. Z załączonego do akt protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż zatrzymanym do kontroli pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wykonywany był przejazd na trasie T. – Z. po rozładunku w ramach przewozu na potrzeby własne. W toku prowadzonych czynności kierowca przedstawił do kontroli roczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych seria i numer [...], której okres ważności upłynął dnia [...] czerwca 2005 r. (kierowca nie posiadał przy sobie innej karty opłaty). Ponadto, kierowca nie okazał do kontroli wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniu [...] września 2005 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż nałożona na niego kara jest niesłuszna gdyż w czasie kontroli w pojeździe znajdowały się
ـ "winieta" zakupiona w dniu kontroli pomiędzy godziną 8 a 9 rano (kontrola przeprowadzona była około godziny 9.30),
ـ zaświadczenie o nieprowadzeniu przez kierowcę T. O. w dniach [...] sierpnia 2005 r. do [...] września 2005 r. pojazdu z uwagi na urlop, oraz
ـ wykresówki z całego tygodnia poprzedzającego dzień kontroli,
Powyższe dokument skarżący sam umieścił rano w skrzynce, w której przechowywane są wykresówki, a o fakcie tym nie poinformował kierowcy.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku, Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji twierdząc, iż organ ten prawidłowo ocenił stan faktyczny oraz dokonał prawidłowego zastosowania obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.4.1 oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U Nr 150, poz. 1684 ze zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. P0008-0021 ze zm.), art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497).
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż na gruncie niniejszej sprawy bezspornym pozostaje fakt, iż w czasie przeprowadzonej kontroli kierowca nie posiadał dokumentu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym), nie okazał wykresówki z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd (art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821) oraz nie posiadał zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu (art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców). Ponadto, wskazane przez skarżącego w odwołaniu okoliczności nie mogą zwalniać przedsiębiorcy od odpowiedzialności, gdyż zdaniem organu przedsiębiorca, jako profesjonalista zobowiązany był do dołożenia należytej staranności przy wykonywaniu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i przed wyjazdem kierowcy winien był poinformować pracownika o dostarczonych dokumentach. To po jego stronie zdaniem organu leży obowiązek organizowania prowadzonej przez siebie działalności tak, aby przestrzegać obowiązujących przepisów prawa.
Organ natomiast zobowiązany jest do kontroli ich przestrzegania i dlatego też po stwierdzeniu przez inspektora transportu drogowego powyższych naruszeń zobowiązany był nałożyć na stronę karę pieniężną w określonej przepisami prawa wysokości.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r., skarżący M. W. reprezentowany przez radcę prawnego G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 roku, Nr [...] domagając się jej uchylenia.
W skardze pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w ocenie strony skarżącej nie zaistniały ustawowe przesłanki nałożenia na stronę kary w wysokości 3 200 złotych. Zdaniem skarżącego organ błędnie ustalił stan faktyczny oraz pominął oczywiste dowody świadczące o wykonywaniu przez skarżącego obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ponadto w skardze strona wskazała na okoliczność dotyczącą osobistego umieszczenia w pojeździe zarówno winiety jak i zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 roku, Nr [...] jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] odpowiada prawu.
Z akt administracyjnych, w tym w szczególności z protokołu kontroli wynika bezspornie, iż w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2005 roku na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości R., kierujący pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], T. O. przedstawił do kontroli roczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych seria i numer [...], której okres ważności upłynął dnia [...] czerwca 2005 r. (kierowca nie posiadał przy sobie innej karty opłaty) oraz to, iż kierowca nie okazał do kontroli wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniu [...] września 2005 r. Kontrolowanym pojazdem wykonywany był przejazd na trasie T. – Z. po rozładunku w ramach przewozu na potrzeby własne.
Jeśli chodzi o kwestię stwierdzonego w toku postępowania kontrolnego przewinienia polegającego na nieuiszczeniu opłaty, należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić. Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową.
Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty.
Ustalenie poczynione w tym zakresie przez organ zarówno I jak i II instancji nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń i wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należy ponadto zaznaczyć, iż powyższe ustalenia nie były podważane przez skarżącego, a także kierowcę pojazdu, który nie zgłosił jakichkolwiek uwag do protokołu.
W konsekwencji Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z l.p. 1.4.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Jeśli chodzi natomiast o kwestię stwierdzonego w toku postępowania kontrolnego przewinienia polegającego na nieokazaniu przez kierowcę kontrolowanego pojazdu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprawadzenia pojazdu w dniu [...] września 2005 r., należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kierowca pojazdu samochodowego podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, czyli tzw. wykresówki. Obowiązek ten nakłada na kierującego także art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L370 ze zm.) stanowiąc, iż na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.
W przypadku gdy kierujący pojazdem nie mógł okazać się odpowiednimi wykresówkami, to stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli powinien przedstawić zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy, przy czym na skarżącym ciążył obowiązek wyposażenia kierowcy w ten dokument (art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym). Organy administracji ustaliły, iż kierujący pojazdem nie posiadał (nie okazał do kontroli) wymaganej wykresówki ani dokumentu o treści określonej art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie zatem z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym zasadnie została nałożona na skarżącego określona kara pieniężna.
Sąd nie podzielił argumentów skarżącego zawartych w skardze, dotyczących zarzutów formalnoprawnych. W ocenie sądu organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przepisami prawa.
Zdaniem Sądu skarżący decydując się na funkcjonowanie w obrocie gospodarczym w roli przedsiębiorcy przyjął na siebie obowiązek dołożenia należytej staranności przy wykonywaniu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w tym obowiązek przestrzegania obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.