Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), nałożył na S. H. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.
W motywach decyzji organ podał, że w dniu [...] lutego 2013 r. w W. przy ul. [...] funkcjonariusze Policji dokonali kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. H.W toku kontroli stwierdzono, że na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem "[...]", a na bokach pojazdu znajdował się numer "[...]" oraz napis "1km = 1,50 zł". Ponadto, w sprawie ustalono, że strona jest przedsiębiorcą i posiada licencję Burmistrza G. na wykonywanie transportu drogowego taksówką (udzieloną na ww. pojazd) na obszarze Gminy G. Organ wskazał, że z notatki urzędowej funkcjonariusza Policji, jak również z oświadczenia pasażerki korzystającej z usług strony wynika, że kurs został zamówiony telefonicznie pod nr [...] i rozpoczął się na ul. [...] w W., a następnie udano się na ul. [...] i ponownie na ul. [...]. Pasażerka rozliczyła się z kierowcą, płacąc gotówką około 44 zł. Zdaniem organu, okoliczności te świadczą, że strona wykonywała transport drogowy taksówką poza obszarem oznaczonym w licencji, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł na podstawie art. 6 oraz na podstawie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy o transporcie drogowym.
Powyższą decyzję S. H. uczynił przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie – o zmianę decyzji i odstąpienie od wymierzania kary pieniężnej. Zainteresowany uznał wydaną decyzję za nader krzywdzącą i niewłaściwą z punktu widzenia prawa. Podniósł, że w jego sytuacji zaistniała podstawa do zastosowania art. 6 ust. 5 ww. ustawy o transporcie drogowym, który to przepis dopuszcza wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Zaznaczył, że realizował przewóz z innego obszaru zlecony telefonicznie, co – w jego ocenie – wyczerpuje dyspozycję wynikającą z powyższego przepisu.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, stosując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 4, ust. 5, art. 87, art. 92a ww. ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu kontroli strona nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób w Mieście W., w którym faktycznie wykonywała przewóz. W przypadku S. H. przepis art. 6 ust. 5 ww. ustawy o transporcie drogowym pozwalałby jedynie na wykonywanie przewozu z G. do W., a następnie na podjęcie nowego zlecenia z terenu W. do G., ewentualnie – na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w W., celem realizacji przewozu z W. do G. W niniejszej sprawie strona wykonywała jednak zlecenie na terenie W., co – zdaniem organu odwoławczego – świadczy, że doszło do naruszenia przepisów, bowiem brak jest dowodów potwierdzających, iż strona starała się o uzyskanie wymaganej licencji na obszar, po którym faktycznie wykonywała przewóz w dniu kontroli.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję S. H. zarzucił orzekającym w sprawie organom błędną interpretację art. 6 ww. ustawy o transporcie drogowym, wskazując, że jest ona dla niego wyjątkowo niekorzystna i krzywdząca. W jego opinii, rozstrzygnięcia wydane w sprawie wyrządzają mu szkodę, toteż z uwagi na treść art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej domaga się ich zweryfikowania. Skarżący wniósł o uchylenie obu podjętych w sprawie decyzji, o wstrzymanie ich wykonania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 951/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 5b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
- 1) samochodem osobowym,
- 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
- 3) taksówką
- - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Powyższy przepis wskazuje, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielana jest zaś przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar, co wynika z art. 6 ust. 1 i ust. 4 ww. ustawy o transporcie drogowym. Zatem licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz), jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza więc korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Licencja jest źródłem uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień w sferze stosunków, co do których generalnie obowiązuje ustawowe wyłączenie swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej.
W przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej zostaje uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego na określonym obszarze i wymienionym w licencji pojazdem. Innymi słowy, licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką, ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. W przypadku gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, wówczas dochodzi do wykonywania przedmiotowego transportu bez wymaganej licencji.
W rozpoznawanej sprawie skarżący został zatrzymany do kontroli przy ul. [...] w W. i w chwili zatrzymania wykonywał przewóz pasażerki z ul. [...] w W. na ul. [...] w W. i z powrotem na ul. [...]. Natomiast posiadana przez skarżącego licencja obejmowała obszar Gminy G., co wprost wynika z treści licencji, w której wskazano obszar prowadzenia przewozów: Gmina G. Od zasady wykonywania przewozu na obszarze określonym w licencji ustawodawca przewidział wyjątek, o którym mowa w art. 6 ust. 5 ww. ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do treści tego przepisu, dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Oznacza to, jak słusznie przyjął organ, że kurs musiałby co najmniej zaczynać się lub kończyć w Gminie G. Natomiast skarżący w ramach posiadanej licencji nie jest uprawniony do realizowania przewozów pasażerów na terenie W., czyli takich przewozów, gdy początek i koniec kursu następuje na terenie W. W ocenie Sądu, argumentów podnoszonych przez skarżącego nie można uznać za trafne w świetle art. 6 ust. 5 ww. ustawy o transporcie drogowym, bowiem bez znaczenia jest okoliczność, że otrzymane telefonicznie przez skarżącego zlecenie pochodziło od pasażerki z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji, gdyż w efekcie, realizując ten przewóz na trasie znajdującej się w całości w W., strona wykonywała przewóz niezgodnie z posiadaną licencją.
Innymi słowy, fakt, że skarżący w celu realizacji zlecenia jechał z G. do W., nie daje podstaw do stosowania art. 6 ust. 5 przedmiotowej ustawy, ponieważ początek i koniec przewozu pasażerki nastąpiły na terenie W. Zatem sam dojazd z G. do W.nie ma znaczenia prawnego, wszak to jedynie na terenie W. realizowany był przewóz, który wobec braku licencji na jego wykonywanie na tym obszarze należy kwalifikować w kategoriach przewozu niedozwolonego.
W myśl art. 92a ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 6 ww. ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W świetle lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.
W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.