Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...] Wójt Gminy J., powołując się na art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 z późn. zm.) oraz art. 104 i 107 k.p.a. odmówił wydania [...] C. W. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % (wino) i powyżej 18 % (wódka).
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że z aktu notarialnego, przedłożonego na jego żądanie przez wnioskodawczynię wynika, iż nieruchomość ze sklepem, w którym ma być sprzedawany alkohol wchodzi w skład wspólności majątkowej małżeńskiej Państwa W., zaś A. W. w dniu 29 września 2008 r. złożył oświadczenie, że nie wyraża zgody na wydanie przedmiotowego zezwolenia.
W odwołaniu od decyzji [...] C. W. powołała się na fakt, iż w miesiącu kwietniu 2008 r. otrzymała bez problemu zezwolenie na sprzedaż piwa. Co do braku zgody ze strony [...] A. W. wskazała, że ich związek małżeński został rozwiązany wyrokiem Sądu z dnia 16 września 2008 r., zaś rozdzielność majątkową ma z byłym mężem od dnia 1 stycznia 2007 r. Skarżąca poza tym podniosła, że przepis ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi regulujący wymóg zgody właściciela dotyczy punktu sprzedaży zlokalizowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że Wójt Gminy J. nie wyjaśnił, czy odmowa wydania przedmiotowego zezwolenia wynika z faktu, że wnioskodawczyni, wbrew wymogom art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie dołączyła dokumentu potwierdzającego jej tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, czy też z faktu, że [...] A. W. nie wyraził zgody, stosownie do postanowień art. 18 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy na wydanie rzeczowego zezwolenia. Również powołując podstawę prawną przedmiotowej decyzji, organ I instancji ograniczył się jedynie do wskazania ust. 2 art. 18 cyt. ustawy, pomijając ww. przepisy (jedynie w uzasadnieniu decyzji powołał art. 18 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy).
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wójt Gminy J. "połączył" dwie przesłanki i z faktu braku zgody właściciela wyprowadził wniosek, że nie została spełniona przesłanka z art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy. Natomiast są to dwie odrębne przesłanki i ewentualny brak zgody właściciela (przy spełnieniu wymogów określonych w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy) może z oczywistych względów mieć miejsce, jeżeli wnioskodawca legitymuje się tytułem prawnym do lokalu.
Wskazane wyżej uchybienia stanowią, zdaniem organu, naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Błędem jest również uznanie [...] A. W. za stronę przedmiotowego postępowania. Jest nią bowiem przede wszystkim podmiot występujący o wydanie zezwolenia (przedsiębiorca) czyli w niniejszej sprawie [...] C. W. Nie znajduje również żadnego uzasadnienia zwrócenie się do [...] A. W. o wyrażenie zgody w trybie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gdyż przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji dotyczącej współwłaścicieli (w tym wspólności majątkowej małżeńskiej). Organ administracji publicznej w przedmiotowym postępowaniu nie jest władny rozstrzygać odnośnie uprawnień współwłaścicieli do korzystania z rzeczy wspólnej. Poza tym przepis ten dotyczy sytuacji, gdy punkt sprzedaży ma być zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.
Mając na uwadze fakt, że do akt sprawy załączono jedynie kopię wypisu (a nie wypis) aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia 25 marca 1983 r., w którym poza tym posłużono się oznaczeniem numeru działek, a nie adresem przedmiotowego punktu sprzedaży, a co za tym idzie brak jest danych do uznania, że chodzi o tę samą nieruchomość oraz z uwagi na podane przez skarżącą fakty dotyczące jej rozwodu i rozdzielności majątkowej, obowiązkiem organu I instancji – przy ponownym rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy – jest uzyskanie dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych w przedmiotowej sprawie.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] A. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej błędne ustalenia faktyczne w stosunku do rzeczywistej sytuacji prawnej stron, będącej skutkiem wydanych prawomocnych decyzji administracyjnych oraz toczących się postępowań sądowych oraz wniósł o jej uchylenie i wydanie postanowienia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi A. W. podał, że wnioskodawczyni zataiła fakt, że dla prowadzonego przez niego punktu handlowego przy ulicy W. w J. wydane zostały zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Poza tym nie jest prawdą, że strony są po rozwodzie, gdyż od wyroku z dnia 16 września 2008 r. [...] C. W. złożyła apelację.
Poza tym sprawa rozdzielności majątkowej nie została jeszcze prawomocnie zakończona, zatem nieruchomość stanowi nadal przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania C. W. wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.
Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga A. W. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odpowiada prawu.
Podstawę jej wydania stanowił art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jaką okoliczność należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".
Według oceny Sądu w okolicznościach danej sprawy istniały przesłanki do zastosowania tego przepisu. Nie wyjaśniona została bowiem sytuacja osobista i majątkowa wnioskodawczyni i skarżącego, czego również dowodzi skarga, przecząc twierdzeniom co do rozwodu i rozdzielności majątkowej stron podanym przez [...] C. W. w odwołaniu od decyzji, wydanej przez wójta gminy J. Powyższe okoliczności wymagają wyjaśnienia po to, aby ustalić tytuł prawny wnioskodawczyni do nieruchomości i lokalu, w którym ma być prowadzona działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży alkoholu. Organ trafnie wskazał na wady decyzji I instancji w zakresie podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Poza tym należy w całości zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że brak jest podstaw do uznania A. W. za stronę postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy, albowiem postępowanie o wydanie zgody na sprzedaż alkoholu powinno toczyć się jedynie pomiędzy wnioskodawcą tj. przedsiębiorcą, ubiegającym się o wydanie tego zezwolenia a organem, właściwym do załatwienia sprawy.
Sąd administracyjny rozpoznał niniejszą skargę tylko dlatego, że A. W. brał udział w poprzednim postępowaniu, zostały skierowane do niego decyzje organów obu instancji, a więc miał interes prawny w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.