Uzasadnienie
Skarżący złożył w dniu 28 września 2007 r. kolejny - trzeci w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym żądał zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący podniósł, iż miesięczne wydatki nie pozwalają mu na uzyskanie dochodu wystarczającego do opłacenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Dodał, że okoliczności sprawy wymagają dobrej znajomości przepisów kpa oraz orzecznictwa NSA, co uzasadnia - jego zdaniem - wniosek o ustanowienie radcy prawnego.
W wyniku jego rozpoznania, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2008 r. odmówiono stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W dniu 10 marca 2008 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2008 r. Do złożonego sprzeciwu strona skarżąca załączyła między innymi zeznanie podatkowe PIT-37 za 2007 r. i decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...]lutego 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok podatkowy 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej p.p.s.a. od zarządzeń wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Rozpatrując przedmiotowy sprzeciw Sąd miał na względzie przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podnosi w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy (II CZ 104/84) ubiegający się o pomoc w postępowaniu przed sądem winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Z nadesłanych przez stronę skarżącą dokumentów oraz informacji zawartych we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wynika, iż skarżący [...]. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego, dochód [...] kształtuje się na poziomie 8000 złotych netto (700 złotych miesięcznie). Od dochodów osiąganych z tej działalności płaci zryczałtowany podatek od osób fizycznych w formie karty podatkowej. Zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Zgodnie z przedstawioną przez skarżącego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok podatkowy 2008 r. określono stawkę miesięczną podatku dochodowego w wysokości 212 złotych. Ponadto z zeznań podatkowych PIT-37 za 2007 r. i za rok 2006 wynika, że dochód skarżącego kształtował się na poziomie nie przekraczającym 3000 złotych.
Mając powyższe na uwadze, nie jest możliwe poczynienie przez ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania skarżącego.
W związku z powyższym, uznając za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie racy prawnego z urzędu, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.