Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2005 r. G." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., reprezentowana przez radcę prawnego A. O., za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu 17 maja 2005 r. w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej cytowana jako P.p.s.a) przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której wnioskuje o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z akt sprawy, składając odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego G." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. ustanowiła pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. O. Zgodnie zatem z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej cytowana jako kpa) wszelkie pisma w postępowaniu administracyjnym, w tym również decyzje zapadłe skutkiem wniesionego odwołania, powinny być doręczane pełnomocnikowi skarżącego.
Strona postępowania administracyjnego, ustanawiając pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa. Ustanowienie pełnomocnika, na podstawie art. 32 kpa, zobowiązuje organ administracji do doręczania pełnomocnikowi pism kierowanych do strony, zgodnie z art. 40 § 2 kpa. Możliwe jest takie ułożenie przez stronę swoich stosunków z pełnomocnikiem, że strona powiadomi organ by doręczał jej pisma w postępowaniu mimo ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Tylko w takim przypadku skutki prawne doręczenia będzie wywoływało doręczenie pisma stronie a nie pełnomocnikowi. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka po ustanowieniu pełnomocnika nie złożyła organowi administracji oświadczenia zmieniającego zasadę doręczania pism zgodną z treścią art. 40 § 2 kpa.
Skoro prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi doręczono odpis decyzji ostatecznej, to rozpoczął się dla niego, ze skutkiem dla strony, bieg terminu zakreślony przepisem art. 53 § 1 P.p.s.a. do wniesienia skargi, bowiem wykonanie czynności polegającej na wniesieniu skargi w przepisanym terminie, lub dopilnowanie by nie doszło do uchybienia tego terminu, należy do obowiązku ustanowionego pełnomocnika.
Z akt sprawy wynika, że decyzja ostateczna została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 7 marca 2004 r. a skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 7 kwietnia 2005 r. - data stempla pocztowego na kopercie nadania przesyłki. Przy skardze załączone zostało pełnomocnictwo do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, udzielone przez skarżącą spółkę radcy prawnemu A. O. W myśl art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 6 kwietnia 2005 r.
Z uwagi na powyższe, skarga wniesiona z naruszeniem art. 53 § 1 P.p.s.a. jest niedopuszczalna i w świetle art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlega przez Sąd odrzuceniu.
Sąd ponadto zauważył, iż na skardze naklejone zostały znaki opłaty sądowej w kwocie 320 zł, a zgodnie z art. 219 § 2 P.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy lub na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego. Jednakże ze względu złożenie skargi po terminie bezprzedmiotowe stało się wzywanie skarżącej spółki do usunięcia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi, albowiem zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. wpis ten, w związku z odrzuceniem skargi, podlegałby zwrotowi w całości.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.