Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. skarżący, W. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2013 r.,
Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej
W wykonaniu zarządzenia z 15 stycznia 2014 r., pismem z 21 stycznia 2014 r. (doręczonym skarżącemu 24 stycznia 2014 r. – zwrotne potwierdzenie odbioru k.
40) Sąd wezwał stronę do podpisania skargi. Na wykonie wezwania zakreślono skarżącemu termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia w ww. terminie wpisu od skargi w wysokości 120 złotych.
Z załączonego do akt sprawy dokumentu tzw. "wtórnika otrzymanych zleceń płatniczych w zakresie dat: od 2014/2/4 do 2014/2/4" wynika, iż w dniu 31 stycznia 2014 r., skarżący dokonał na rachunek Sądu wpłaty w wysokości 120 złotych, nie nadesłał natomiast podpisanej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga składana do sądu administracyjnego jest pismem procesowym, które aby mogło zostać merytorycznie rozpoznane musi spełniać określone wymogi formalne. Jednym z nich, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.) jest podpisanie skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nieusunięcie pomimo wezwania określonego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy wezwania do podpisania skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi zostały prawidłowo doręczone skarżącemu 24 stycznia 2014 r. Termin na ich wykonanie upływał 31 stycznia 2014 r. W zakreślonym terminie skarżący uiścił wymagany wpis od skargi, co potwierdza załączona do akt informacją Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie uzupełnił natomiast braku formalnego skargi, co uniemożliwiło rozpoznanie jej przez Sad.
Z tych też względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.