Uzasadnienie
Decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony – F. Sp. z o.o., z siedzibą w J., z dnia [...] kwietnia 2010 r. od decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2010 r., odmawiającej zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, w części dotyczącej zmiany lokalizacji dwóch punktów gier na automatach o niskich wygranych, Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik strony – F. Sp. z o.o., z siedzibą w J. W petycji skargi, działając z najdalej idącej ostrożności procesowej, na wypadek ewentualnych wątpliwości Sądu co do słuszności podniesionego zarzutu naruszenia prawa Unii Europejskiej, pełnomocnik strony skarżącej wniósł, by Sąd wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu (ETS) z pytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmie:
- a. ustalenie istnienia obowiązku notyfikacyjnego obciążającego Rzeczpospolitą Polskę w związku z uchwaleniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. 2009, Nr 201, poz. 1540);
- b. ustalenie skutków prawnych wywodzonych z faktu uchybienia przez Rzeczpospolitą Polskę takiemu ewentualnie istniejącemu obowiązkowi notyfikacyjnemu, zwłaszcza w odniesieniu do ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w tym co do jej obowiązywania i skuteczności;
- c. ustalenie zakresu obowiązków krajowej administracji publicznej, w tym celnej, w kierunku badania prawidłowości procesu legislacyjnego pod kątem jego zgodności z zasadami i przepisami prawa Unii Europejskiej oraz ustalenie obowiązków organu w przypadku ewentualnego stwierdzenia naruszenia tych zasad lub przepisów.
Sąd odwołując się m.in. do wyroku o sygn. akt VISA/WA 239/11 z dnia 21 kwietnia 2011 r., w którym stwierdzono, że WSA w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności art. 135 ust. 2 o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP, natomiast WSA w Gdańsku przedstawił pytanie prawne dotyczące charakteru przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.