Uzasadnienie
Dnia [...] października 2004r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R. poddał kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego marki [...], nr rej. [...]i przyczepy marki [...], nr rej. [...]będący własnością "F." S.A. W protokole kontroli stwierdzono, wykonywanie transportu drogowego z nieważną kartą opłaty drogowej ze względu na brak wymaganego wpisu w rubryce określającej nr rejestracyjny pojazdu. Do protokołu dołączono kopię dobowej karty opłat nr [...], na której rubryka dotycząca numeru rejestracyjnego samochodu była pusta. Protokół został podpisany przez kierowcę S. N. bez zastrzeżeń.
Decyzją z dnia [...] października 2004r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R. nałożył na "F." S.A. karę pieniężną w wysokości 3000zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty drogowej. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 204 z 2004r., poz. 2088/ oraz lp. 1.4.1. załącznika do tej ustawy a także § 4 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. nr 150 z 2001r. poz.1684 z późn. zmianami/. W uzasadnieniu wskazał, że kierowca okazał do kontroli kartę opłaty drogowej nieważną z powodu niewypełnienia rubryki dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu.
Od tej decyzji odwołała się "F." SA. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zmniejszenie kary do kwoty 500 zł, gdyż opłatę uiściła, tylko nieprawidłowo wypełniła kartę, zatem kara mogła być wymierzona w wysokości określonej lp.1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za nieprawidłowe wypełnienie karty, nie zaś za brak opłaty drogowej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 138 § 1 p. 1 k.p.a., art.42 ust.1, art. 87 ust.1 i art.92 ust.1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.4.1. załącznika do tej ustawy a także § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 cytowanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 5 rozporządzenia z 14 grudnia 2001r. karta niewypełniona lub wypełniona w inny sposób niż wymagany nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Brak numeru rejestracyjnego samochodu jest brakiem, który nie pozwala na stwierdzenie dla jakiego pojazdu karta została wykupiona, zatem zasadnie organ I instancji przyjął, że opłata nie została uiszczona.
Tę decyzję skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Wskazała, że kara została wymierzona w nieprawidłowej wysokości z lp.1.4.1. zamiast z l.p.1.4.4.. Podniosła, że kierowca posiadał wykupione karty opłaty drogowej, jednakże w karcie dla naczepy przeoczył wpisanie numeru. Karta dla samochodu wypełniona była prawidłowo. Do skargi dołączył kopię rocznej karty opłat dla samochodu [...] wykupionej [...] czerwca 2004r. na okres od [...] czerwca 2004r. do [...] czerwca 2005r.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wywodził jak w uzasadnieniu swojej decyzji, a ponadto wskazał, że w toku postępowania nie okazano karty rocznej dla samochodu, a okazanie jej już po wydaniu decyzji I instancji jest spóźnione, gdyż Sąd bada prawidłowość postępowania, a organ w jego toku nie miał możliwości oceny dowodu dołączonego do skargi. Dowód ten organ ocenił jako niewiarygodny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.
Zgodnie z art.42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy zobowiązani są do wniesienia opłaty. Minister Infrastruktury na podstawie delegacji, zawartej w art.42 ust.7 ustawy wydał cytowane wyżej rozporządzenie z 14 grudnia 2001r. W rozporządzeniu tym określił rodzaj i stawki opłat, tryb ich wnoszenia.
Zgodnie z § 4 ust.2 rozporządzenia właściwie wypełnione karty opłaty drogowej są dowodem potwierdzającym wniesienie opłaty. Zgodnie z § 5 ust.6 rozporządzenia karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż przewidziany rozporządzeniem, albo zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Załącznik do ustawy o transporcie drogowym w lp. 1.4.1. i lp.1.4.4. przewiduje karalność dwóch odrębnych naruszeń prawa: nieuiszczenia opłaty i nieprawidłowego wypełnienia karty, przewiduje zatem sytuacje, gdy uznaje się, że opłata jest uiszczona na podstawie dokumentu jakim jest karta nieprawidłowo wypełniona. Ustawodawca nie daje definicji nieprawidłowego wypełnienia karty, ani nie wskazuje jakie sytuacje są nieprawidłowym wypełnieniem karty, a jakie są jej niewypełnieniem w ogóle, czyli skutkują brakiem dowodu uiszczenia opłaty. Zważyć należy, że posiadanie karty nie jest celem samym w sobie, tylko służy udokumentowaniu wniesienia stosownej, wymaganej prawem opłaty drogowej za każdy przejazd.
Jeżeli więc karta wypełniona jest nieprawidłowo, ale "skasowana" – zużyta dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie dla innego pojazdu lub w innym dniu, uchybienie należy traktować łagodniej i karać według uregulowań p.1.4.4. załącznika do ustawy. Gdy zaś karta jest wypełniona wadliwie w sposób umożliwiający jej ponowne użycie lub nie pozwalający na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono, a więc ma na celu uniknięcie opłaty /np. brak numeru pojazdu, całkowity brak daty/, a także gdy karta została wykupiona po rozpoczęciu przejazdu, należy uznać, że nie zostało dowiedzione, iż opłata została uiszczona i karać za brak uiszczenia opłaty.
W sprawie niniejszej okazana do kontroli karta opłaty drogowej została wypełniona w sposób umożliwiający jej ponowne użycie dla innego pojazdu po wpisaniu jego numeru. Nie została więc zużyta dla uiszczenia opłaty za konkretny, kontrolowany przejazd. Tak wypełniona karta nie może być dowodem uiszczenia opłaty drogowej za kontrolowany przejazd. Jest ona tylko dowodem, że przedsiębiorca kupił kartę, ale nie jest dowodem, że przy pomocy tej karty uiścił opłatę za konkretny przejazd. Słusznie więc organy obu instancji uznały, że przedsiębiorca nie udowodnił uiszczenia opłaty drogowej za kontrolowany przejazd.
Oceniając znaczenie dołączonej do skargi kopii rocznej karty opłaty drogowej dla samochodu będącego częścią kontrolowanego zespołu pojazdów Sąd zważył co następuje. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd kontroluje decyzje administracyjne pod względem legalności tj. zgodności z prawem. W ramach tej kontroli bada również prawidłowość postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji. W sprawie niniejszej Sąd nie dopatrzył się uchybień w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Z protokołu kontroli, późniejszej korespondencji stron i odwołania skarżącej nie wynika, że skarżąca posiadała jakąkolwiek inną kartę opłaty drogowej, oprócz przedstawionej do kontroli. Na podstawie materiału dowodowego, zgromadzonego przy udziale strony, organ prawidłowo ustalił stan sprawy i wydał na jego podstawie prawidłowe rozstrzygnięcie. Dołączenie do skargi nowych, znanych stronie wcześniej, ale nie przedstawionych organowi dowodów nie może wpłynąć na ocenę decyzji administracyjnej wydanej w poprawnie prowadzonym postępowaniu.
Zatem dołączenie dopiero do skargi karty opłaty drogowej, która mogłaby być dowodem częściowego uiszczenia opłaty jest spóźnione i nie wpływa na ocenę zgodności z prawem wydanej decyzji, bowiem ta decyzja została wydana na podstawie konkretnych, prawidłowo poczynionych ustaleń i w ich świetle jest prawidłowa.
W tym stanie rzeczy działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.