Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2009 r. skarżąca A. S.A. z siedzibą w W złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) [...] w rej. nr [...] w celu umieszczenia w nim reklamy w postaci siatki reklamowej o łącznej powierzchni reklamowej 20,79 m2 zgodnie z załączonym projektem konstrukcyjnym w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] grudnia 2011 r.
Zarząd Dróg Miejskich wszczął postępowanie administracyjne i zebrał materiał dowodowy w celu rozstrzygnięcia wniosku, na który złożyły się następujące dokumenty:
- - "Biała Księga - Europejska polityka transportowa w horyzoncie do 2010 r.: czas wyborów" - niebezpieczeństwo na drogach, opublikowana w 2001 r. przez Komisję Europejską;
- - Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 Gambit 2005, przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005r.,
- - Opinia w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg [...] opracowana przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego
- - wyniki badań natężenia ruchu w porannym i popołudniowym szczycie (poj./godz.) opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju [...] S.A.;
- - pismo Ministra Transportu do Prezydenta [...] w sprawie zmian przepisów ustawy o drogach publicznych z dnia 17 października 2006 r.;
- - szczegółowy plan sytuacyjny reklamy załączony do wniosku strony.
Skarżąca zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym, nie składając żadnych uwag i dodatkowych wyjaśnień.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...], działając z upoważnienia Prezydenta [...] odmówił skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w żądanej przez nią lokalizacji. Powyższa decyzja wydana została w oparciu o art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, dalej zwana udp). Uzasadniając swoje stanowisko organ podkreślił, iż w sposób wyczerpujący zebrał i zbadał materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia wniosku. Zaznaczył ponadto, iż przy rozpatrywaniu sprawy uwzględnił fakt powszechnie znany, jakim jest dopuszczalny limit prędkości na odcinku drogi, przy którym strona wnioskuje umieszczenie reklamy.
Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz ustalone w trakcie postępowania okoliczności faktyczne sprawy organ przyjął, iż zezwolenie na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwe. Wskazując na główne założenia opisane w dołączonych do akt dokumentach polityki poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. zmniejszenie liczby wypadków śmiertelnych oraz kształtowanie bezpiecznego otoczenia drogi organ podkreślił, iż szczególnym rodzajem zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego są umieszczone w pasach dróg reklamy, powodujące dekoncentrację kierowców i wywołujące stan tzw. "fiksacji" tj. chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie. Powołując się na wyniki przeprowadzonych w USA badań organ zaznaczył, iż w 10-30 % wypadków drogowych czynnik rozproszenia uwagi kierowców jest jednym z powodów ich zaistnienia, a około 1/3 tych wypadków miała miejsce w wyniku wizualnych bodźców zewnętrznych – głównie reklam przydrożnych.
Badania te wykazały również proporcjonalny wzrost liczby wypadków drogowych przy wzroście reklam przypadających na kilometr drogi. Dodatkowo organ wskazał na orzeczenie NSA z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1026/04, w którym stwierdzono brak podstaw do przyjęcia, że reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stwarza zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych tj. nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym.
Organ podkreślił, iż dokonane w sprawie ustalenia faktyczne jednoznacznie wskazują, iż wnioskowana reklama adresowana jest do kierujących pojazdami. [...] i [...] pełnią ważną rolę w układzie drogowym [...] i charakteryzują się wysokim natężeniem ruchu kołowego. W [...] w porannym szczycie natężenie ruchu kołowego w tym miejscu wynosi 1540 pojazdów na godzinę, a w szczycie popołudniowym 1700 pojazdów na godzinę natomiast w [...] natężenie ruchu kołowego wynosi odpowiednio 1860 i 1380 pojazdów na godzinę. Dodatkowo organ zaznaczył, iż wskazana reklama umieszczona byłaby w odległości 10 m od skrzyżowania i przejścia dla pieszych, a jak wskazano w opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - nie powinno się zezwalać na umieszczanie reklam w odległości mniejszej niż 60 m od skrzyżowań i przejść dla pieszych. Organ wskazał na fakt, iż wraz ze wzrostem liczby umieszczonych reklam w pasie drogowym wzrasta liczba wypadków i tym samym wydanie zezwolenia jest niemożliwe.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że w budynku przy [...] prowadzi działalność ubezpieczeniową od 1997 r. i od samego początku na części elewacji zawieszony był kaseton z logo jej firmy o powierzchni około 20 m2, który stanowił oznakowanie prowadzonej w budynku działalności. W związku ze zmianą logo skarżąca zaplanował również zmianę samego nośnika poprzez zmianę kasetonu na ramę mocowana do elewacji, do której przymocowana byłaby siatka reklamowa z logo. Zdaniem skarżącej argumenty użyte przez organ w uzasadnieniu decyzji są nieadekwatne do złożonego przez nią wniosku ponieważ nośnik reklamowy, jaki chce umieścić na elewacji budynku w żaden sposób nie wpłynie na pogorszenie bezpieczeństwa.
Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 39 ust. 3 udp utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję
W uzasadnieniu organ wskazując na treść art. 39 ust. 1 udp. podkreślił, iż powyższy przepis zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zabrania lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ zaznaczył, iż za takie obiekty należy uznać również obiekty o charakterze reklamowym, bez względu na ich rozmiar i lokalizację. Organ powołał się również na treść ust. 3 ww. artykułu, który dopuszcza w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, może to nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi udzielonym w drodze decyzji.
Przepis ten nie precyzuje, o jakie szczególnie uzasadnione przypadki chodzi, nie ulega jednak wątpliwości, że odstąpienie od zasady określonej w art. 39 ust. 1 udp musi być uzasadnione szczególnymi wyjątkowymi okolicznościami. Ich ocena należy wyłącznie do zarządcy drogi. Takie sformułowanie przepisów wskazuje zdaniem organu, że szczególnie chronionym przez ustawodawcę dobrem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zasadność takiego rozwiązania nie może budzić wątpliwości bowiem w ten sposób chroni się życie, zdrowie i mienie uczestników ruchu drogowego.
Organ wyjaśnił, iż znajdujące się na zdjęciach dołączonych do odwołania obiekty reklamowe innych firm, znajdują się w pasie drogowym na podstawie zezwoleń, których termin obowiązywania jest różny. Skoro zarządca drogi w określonej dacie wprowadza bardziej restryktywną politykę umieszczania reklam, to w odniesieniu do każdego z nośników może rozważyć celowość jego dalszego funkcjonowania dopiero wtedy, gdy okres zezwolenia upłynął, a właściciel obiekty wystąpi z wnioskiem o wydanie zezwolenia na kolejny okres. Zarządca drogi jest bowiem zobowiązany do respektowania wydanych uprzednio przez siebie zezwoleń do czasu upłynięcia terminu zezwolenia. Sam fakt, iż w pobliżu planowanej tablicy reklamowej skarżącej w dacie wnoszenia odwołania funkcjonują reklamy innych firm, nie oznacza naruszenia zasady równego traktowania rożnych podmiotów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. i o zasądzenie kosztów postępowania
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 1 udp poprzez błędne przyjęcie, iż przymocowanie do elewacji budynku metalowej konstrukcji w celu umieszczenia na niej siatki reklamowej stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz naruszenie art. 39 ust. 3 udp poprzez błędne przyjęcie, iż nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający wydanie stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w sytuacji, w której celem planowanych przez skarżącą działań było oznaczenie lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą.
Skarżąca podkreśliła, że planowane przez nią urządzenia nie miały stanowić abstrakcyjnej reklamy, umiejscowionej bez związku z miejscem oprowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Oznaczenie to miało zawierać jedynie napis "A.", nie było więc krzykliwe, jaskrawe, rzucające się w oczy, przykuwające wzrok kierowców i dekoncentrujące ich. Tym samym nie mogło stanowić żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 cyt. ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Ochronę drogi, rozumianą jako opisane w art. 3 pkt 21 udp działania, zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 udp sprawuje zarządca drogi i do niego też należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (pkt 8 ww. art.).
Wynikającą z art. 39 ust. 1 udp zasadą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wymieniając wśród nich zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu).
Nośnik reklamowy, o którego instalację wnioskowała skarżąca spółka, jest niewątpliwie urządzeniem, którego dotyczy generalny zakaz przewidziany w art. 39 ust. 1 udp. Prawną podstawę egzystowania w pasie drogowym nie związanego z drogą i jej zadaniami obiektu jakim jest nośnik reklamowy stanowi art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 2 pkt 3 udp. Pierwszy z przepisów, rozpoczynając procedurę związaną z odstąpieniem od zakazu lokalizowania w pasie drogowym obiektów z drogą niezwiązanych, uzależnia wydanie zezwolenia na powyższe zachowanie od zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku". Termin ten bliżej nieokreślony przez ustawodawcę, na tle poszczególnych unormowań ustawy o drogach publicznych, pozwala przyjąć, że jest to poddana ocenie właściwego dla danej drogi zarządcy okoliczność, uzasadniająca przekonanie organu, że ewentualna zgoda na lokalizację niedozwolonego co do zasady obiektu nie zagrozi drodze i bezpieczeństwu ruchu drogowego na niej odbywającego się (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt II GSK 215/08, niepubl.).
Nie jest sporne, że udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez zlokalizowanie w nim reklamy będzie zawsze zderzało się z interesem publicznym. Prowadzi to do wniosku, że podjęcie przez właściwy organ decyzji w trybie art. 39 ust. 3 udp musi poprzedzać rozważna analiza przywoływanych przez wnioskującego o zajęcie pasa drogowego okoliczności i ocena, czy mogą one kwalifikować konkretny przypadek jako ten szczególny uzasadniający odstępstwo od zakazu sytuowania jakichkolwiek innych poza związanych z drogą i jej obsługą obiektów i urządzeń, przy czym zwiększenie liczby wypadków na określonym odcinku drogi, w którym znajdują się reklamy, może uzasadniać odmowę zarządcy drogi udzielenia dalszych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu. W rozpatrywanej sprawie organ, mając na uwadze przede wszystkim zebrane przez siebie dane dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego m.in. przez sytuowane w pasie drogowym reklamy i podjętą na tym tle politykę radykalnego ich ograniczenia, a także dając prymat interesowi publicznemu nad interesem spółki odmówił wnioskowanego zezwolenia.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ słusznie uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że istniejące w danym miejscu pasa drogowego warunki uzasadniały odstąpienie od zakazu o jakim mowa w art. 39 ust. 1 udp. Organ jednoznacznie wyjaśnił jakie są motywy odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz wykazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie było możliwości uwzględnienia interesu strony postępowania, gdyż kłóci się on z interesem publicznym oraz obowiązkami zarządcy drogi w zakresie zapewnienia ochrony drogi. Przyjęte przez organ stanowisko nie budzi wątpliwości Sądu. Jak już wspomniano, wszystkie dokumenty na które powołano się w decyzji znajdują się w aktach administracyjnych tej sprawy. Wynika z nich, że pas drogowy, o jakim mowa we wniosku strony dotyczy odcinka drogi ([...] w rej [...]), który pełni ważną rolę w układzie drogowym [...], charakteryzującego się wysokim natężeniem ruchu kołowego (w porannym szczycie wynosi 1540 pojazdów na godzinę natomiast w szczycie popołudniowym 1700 pojazdów – [...], oraz odpowiednio 1860 i 1380 pojazdów na godzinę – [...]).
Zatem pozbawiony znamion dowolności jest wyprowadzony przez organy wniosek, że ulokowanie spornej reklamy w ruchliwym miejscu miasta, charakteryzującym się dużym natężeniem ruchu pojazdów spowoduje, iż reklama ta może stwarzać zagrożenie dekoncentracji kierowców, a w konsekwencji powodować zagrożenie w ruchu drogowym. Powoływanie się przez skarżącą na duże natężenie ruchu, które spowalnia ruch pojazdów w tym rejonie, nie obala prawidłowości wyciągniętych przez organy wniosków w tym zakresie
W ocenie Sądu, w świetle powołanego przepisu art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych i orzeczeń sądu administracyjnego nie powinno budzić wątpliwości, iż warunkiem funkcjonowania instalacji reklamowej w pasie drogowym w obszarze zabudowanym jest wyrażenie zgody przez zarządcę drogi w trybie decyzji administracyjnej. Jednocześnie, zarówno przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy, wskazuje, że decyzja jest wydawana w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Tym samym organ administracji przy wydawaniu takiej decyzji jest obowiązany badać – zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, czy wnioskodawca wykazał szczególnie uzasadnione okoliczności (przypadki), które pozwalają na odstąpienie od generalnego zakazu wynikającego z przepisu art. 39 ust. 1 cyt. ustawy. Skoro w każdym przypadku wydawane jest nowe zezwolenie, a nie jego przedłużenie, to również w każdym przypadku badana jest zgodność kolejnej lokalizacji reklamy z odpowiednimi przepisami ustawy.
Zdaniem Sądu to podmiot wnioskujący w celu uzyskania takiego zezwolenia winien ewentualnie przekonać zarządcę drogi, że umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu jest szczególnie uzasadnione i że nie będzie miało wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W tym stanie rzeczy zasadne jest stanowisko organu, że to na skarżącej Spółce spoczywał ciężar dowodu istnienia okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Pogląd ten potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 663/08.
Pamiętać też należy, że to zarządca drogi decyduje o zgodzie na umieszczanie reklam w pasie drogowym, zatem może on mieć wpływ na ich kształt, a nawet treść, biorąc pod uwagę konieczność eliminowania wszelkich działań, które zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. Jeżeli strona nie wykazała żadnej okoliczności przemawiającej za zgodą na zajęcie pasa drogowego, organ zasadnie odmówił zgody. Zasadą jest bowiem ochrona pasa drogowego i nieumieszczanie w nim urządzeń niezwiązanych z ruchem drogowym, zaś umieszczanie takich urządzeń jest wyjątkiem. Wyjątek musi być zaś uzasadniony szczególnymi okolicznościami.
Zgoda na umieszczenie reklamy powinna być zatem poprzedzona wykazaniem przez wnioskodawcę, że konkretna reklama w konkretnym miejscu nie zagrozi bezpieczeństwu drogowemu, a jej umieszczenie jest uzasadnione. W przeciwnym razie, przy dotychczasowej pełnej dowolności częstotliwości umieszczania reklam i ich treści, pas drogowy staje się pasem reklamowym, co nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy.
Według Sądu poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o drogach publicznych - nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] stycznia 2010 r. uzasadnione jest w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., a organy wyjaśniły szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć.
Tym samym w ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne.
Twierdzenie, iż wnioskowany nośnik reklamowy ma służyć oznaczeniu znajdującego się w tym budynku siedziby skarżącej, co jej zdaniem przesądza o istnieniu szczególnie uzasadnionego przypadku nie jest zasadne. Zamieszczenie na elewacji budynku siatki reklamowej o powierzchni 20,78 m2 nie jest powszechną praktyką oznaczania miejsca prowadzenia działalności jak np. umieszczenie niewielkiej tabliczki przy wejściu do budynku. Nie można zatem zgodzić się z wywodami skarżącej o tym, iż nośnik ten ma spełniać jedynie funkcję informacyjną, nie zaś reklamową i tym samym nieuzasadnione jest twierdzenie o istnieniu szczególnie uzasadnionego przypadku.
Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku tutejszego Sądu sygn. akt VI SA/Wa 2246/06 (Lex nr 316825), który stwierdził, że jeżeli tablica zajmująca pas drogowy stanowi dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonania, to stosownie do przepisu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, tablica taka będzie stanowiła reklamę, na umieszczenie której jej właściciel obowiązany będzie uzyskać zezwolenie jak wymaga tego art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 udp.
Lokalizowanie w pasie drogowym reklam, w sposób oczywisty i bez potrzeby przeprowadzenia naukowych ekspertyz powoduje, jeżeli nie chwilowe odwrócenie uwagi kierowców, to przynajmniej podzielenie tej uwagi, a już samo takie zachowanie nie sprzyja bezpieczeństwu ruchu drogowego. Gdyby założyć, że kierowcy nie zwracają uwagi na sytuowanie w pasie drogowym reklamy, niecelowy z punktu widzenia właściciela tej reklamy, byłby ich byt w tym miejscu. Udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez zlokalizowanie w nim reklamy będzie zderzało się z interesem publicznym. Prowadzi to do wniosku, że podjecie przez właściwy organ decyzji w trybie art. 39 ust. 3 udp musi poprzedzać rozważna analiza przywoływanych przez wnioskującego o zajęcie pasa drogowego okoliczności i ocena, czy mogą one kwalifikować konkretny przypadek jako ten szczególny uzasadniający odstępstwo od zakazu sytuowania jakichkolwiek innych poza związanych z droga i jej obsługą obiektów i urządzeń, przy czym zwiększenie liczby wypadków na określonym odcinku drogi, w którym znajdują się reklamy, może uzasadniać odmowę zarządcy drogi udzielenia dalszych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt. VI SA/Wa 9/08, LEX 481223).
Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.