Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2004 r. K. K. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej krótkiej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jako przedsiębiorca jest narażony na ryzyko pozostawania w konflikcie z osobami mającymi wobec niego zobowiązania finansowe. Ponadto wyjaśnił, że bezpośrednią przyczyną jego obaw jest konflikt z osobą o nazwisku M., która na mocy wyroku sądowego została wyeksmitowana z domu będącego jego własnością. W czerwcu 2002 r. usiłowano włamać się do jego mieszkania, w 2003 r. wybito szybę w oknie kuchennym, zaś w nocy z [...] na [...] marca 2004 r. na parkingu uszkodzono mu samochód. Wnioskodawca wskazywał też na fakt, że w maju 2004 r. dwóch młodych mężczyzn chciało go pobić, a świadkami zajścia byli żona i nieletni synowie. Do wniosku dołączył kserokopie wyroków Sądu Rejonowego w [...][...],[...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Podkreślił też, że posiada broń do celów łowieckich, ma licencję instruktora i sędziego strzelectwa PZŁ, a zatem posiada umiejętność posługiwania się bronią.
W trakcie przesłuchania w dniu [...] września 2004 r. wnioskodawca potwierdził okoliczności wskazane we wniosku oraz ponownie wyraził obawy o bezpieczeństwo swoje i rodziny. Ponadto w toku postępowania administracyjnego zgromadzono materiał dowodowy w szczególności postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawach usiłowania kradzieży z włamaniem dokonanej w okresie [...] czerwca do [...] lipca 2002 r., zniszczenia mienia w dniu [...] czerwca 2003 r., uszkodzenia samochodu w dniu [...]/[...] marca 2003 r.
Decyzją z dnia [...] września 2004 r [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wnioskodawcy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej w ilości 1(jednej) sztuki broni.
Jako podstawę prawną tej decyzji powołano art. 10 ust. 1 i 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.-dalej jako ustawa o broni i amunicji).
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że argumenty opisane we wniosku oraz zgromadzone materiały nie mogą być uznane za wystarczające podstawy do wydania pozwolenia na broń palną bojową. Broń ta jest szczególnym środkiem ochrony osobistej i dlatego pozwolenia takie wydawane są osobom, którym zagraża realne niebezpieczeństwo zamachu na życie i zdrowie i które istnienie takiego zagrożenia wykażą i udokumentują. Natomiast w rozpoznawanej sprawie fakt prowadzenia działalności gospodarczej oraz związana z tym konieczność egzekucji długów od niesolidnych kontrahentów nie stanowi takiej przesłanki. Ponadto stwierdzona próba włamania do mieszkania wnioskodawcy oraz wybicie szyby nie mieszczą się w kategorii zagrożenia życia i zdrowia, zaś opisywane we wniosku groźby telefoniczne czy też próba pobicia nie zostały zgłoszone organom Policji.
Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie w prawem przewidzianym terminie. W odwołaniu podniósł że wbrew twierdzeniom organów Policji, okoliczności wskazane we wniosku świadczą o istnieniu ponadprzeciętnego i realnego zagrożenia życia i zdrowia skarżącego oraz jego rodziny.
Decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2004 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję powołując się na przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.
W uzasadnieniu decyzji podzielono w całości stanowisko organu I instancji i stwierdzono, iż pozwolenie na broń jest uprawnieniem reglamentowanym. Wydanie pozwolenia ustawa uzależnia nie tylko od spełnienia określonych kryteriów przedmiotowych (art. 15 ust. 1 i 3 i art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji) ale także od okoliczności przemawiających za wydaniem pozwolenia. Zdaniem organu w sprawie nie zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, iż przyczyną wydarzeń budzących obawę strony jest konflikt z osobą wskazaną we wniosku. Osoba ta, jak wynika z oświadczenia strony, nigdy osobiście stronie nie groziła. Nie przeprowadzono też żadnego postępowania mającego na celu ujawnienie ewentualnych motywów działania nieznanych sprawców, nie wszystkie opisane fakty zostały zgłoszone Policji. Oceniając te okoliczności, w powiązaniu z próbami włamania do mieszkania lub uszkodzeniem samochodu, organ stwierdził, że nie świadczą one o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia strony. Ponadto organ wskazał, iż istnieją też inne możliwości zapewnienia sobie bezpieczeństwa, które nie są reglamentowane i nie wymagają pozwolenia.
W skardze do Sądu strona wnosi o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego w szczególności przez błędne uznanie, iż wskazywane okoliczności i zdarzenia miały charakter przypadkowy, a zatem nie stanowią realnego zagrożenia zdrowia i życia. Zdaniem skarżącego, opisane wydarzenia stanowią tworzą ciąg czynów bezprawnych a ich eskalacja dowodzi zasadności obaw o bezpieczeństwo swoje i rodziny.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
W toku postępowania przed Sądem skarżący załączył do akt sprawy kolejne dokumenty mające świadczyć o dalszych groźbach pod adresem jego i rodziny. W piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. wyjaśnił, iż faktów tych nie zgłaszał organom Policji ponieważ zawsze kończyło się to umorzeniem postępowania. Złożył także odpis postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie uszkodzenia samochodu marki Peugeot należącego do skarżącego, do którego doszło w nocy z [...]/[...] października 2004 r. w [...] oraz pisemne oświadczenie swojego kolegi z Koła Łowieckiego Z. W. o incydencie jaki miał miejsce na polowaniu na przełomie października i listopada 2004 r. Jak wynika z przedłożonego oświadczenia w trakcie polowania w kierunku skarżącego został oddany strzał, jednakże osoba sprawcy nie została wykryta.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.
Badając zaskarżone postanowienie pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa wymagającego uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji.
Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń wydaje się jeśli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i praktyce organów Policji utrwalił się pogląd, że okolicznością faktyczną, uzasadniającą udzielenie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia i zdrowia wnioskodawcy.
Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa.
W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego.
Przede wszystkim podkreślić trzeba, iż wszystkie zgłoszone przez skarżącego do organów Policji zdarzenia, obejmujące uszkodzenia samochodu (zarysowanie lakieru) i próbę włamania do mieszkania, co do których postępowanie karne zostało umorzone wobec niewykrycia sprawców, mają w istocie charakter przestępstw przeciwko mieniu. Zdarzenia te nie mogą być uważane jako powodujące niebezpieczeństwo zagrożenia życia i zdrowia. Trafnie przy tym organy Policji przyjęły, iż przestępstw tych dokonano pod nieobecność właściciela, a więc posiadanie broni i tak nie mogłoby im zapobiec.
Jednocześnie skarżący powoływał się na kierowane do niego groźby pośrednio pochodzące od wskazanej z nazwiska osoby (M.), która jest jego dłużnikiem. Jednakże, mimo nasilania się tych gróźb, co skarżący akcentował w odwołaniu i w skardze, fakty te nie zostały przez skarżącego zgłoszone organom Policji ani nie przeprowadzono w stosunku do tych zdarzeń żadnego postępowania wyjaśniającego "w sprawie" lub przeciwko konkretnej osobie, nie wszczęto dochodzenia mającego na celu weryfikację prawdziwości tych twierdzeń.
Sytuacja taka powoduje, że brak jest obiektywnej możliwości sprawdzenia wiarygodności opisywanych przez skarżącego zdarzeń dotyczących odczuwanego i pogłębiającego się poczucia zagrożenia bezpieczeństwa. Ma to zasadnicze znaczenie w sprawie bowiem wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być w każdym indywidualnym przypadku usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie może to być zagrożenie jedynie subiektywnie lecz istniejące obiektywnie. Natomiast w sytuacji, w której strona nie zgłosiła organom Policji ani próby pobicia, ani nie sygnalizowała o kierowanych do niej groźbach, zatem nie może się później skutecznie powoływać na te zdarzenia jako na okoliczności, które mają potwierdzać istnienie realnego i obiektywnego zagrożenia dla życia i zdrowia osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na posiadane broni palnej.
Jak podkreślono w wyroku NSA z dnia 21 marca 2003 r. brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (sygn. akt III SA 1857/01).
Ponadto, jak słusznie wskazały organy Policji, za wydaniem pozwolenia nie może też przemawiać fakt prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż ze swej istoty działalność gospodarcza wiąże się z ewentualnym ryzykiem posiadania dłużników i koniecznością prowadzenia przeciw nim egzekucji.
Na ocenę prawidłowości działania organów Policji nie miały wpływu zdarzenia, które w świetle informacji skarżącego kierowanych do Sądu, nastąpiły już po wydaniu decyzji. Zasadą bowiem jest, że weryfikacja zaskarżonych decyzji przez Sąd jest dokonywana według stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.