Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2014 r. skreślającą z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej M. P. (dalej jako: strona, skarżący).
Podstawą prawną rozstrzygnięcia było unormowanie zawarte w art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób imienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm), w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.
Komendant [...] Policji po ustaleniu, iż w stosunku do M. P. toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 273 kk w zw. z art. 272 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, wszczął postępowanie administracyjne, a następnie skreślił go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Od decyzji tej pełnomocnik strony odwołał się do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów procesowych mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77, 107 § 3 kpa poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo i czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji niewyjaśnienie istoty sprawy oraz art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa poprzez odmowę dopuszczenia dowodów skarżącego składanych w toku postępowania, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Organ odwoławczy, nie uwzględniając argumentów zawartych w odwołaniu, stanął na stanowisku, iż w myśl wyżej wskazanego unormowania, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy został on skazany za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Wskazał, iż przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ma charakter obligatoryjny, zaś przesłanką jego zastosowania w stosunku do skarżącego jest znajdujący się w aktach akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (pozyskany do akt w trybie art. 136 kpa przez organ odwoławczy).
Zdaniem organu odwoławczego, wszelkie wnioski strony dotyczące uzupełnienia materiału dowodowego sprawy są niezasadne wobec bezspornego charakteru okoliczności istotnych dla sprawy.
Od decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów procesowych, mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77, 107 § 3 kpa poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w celu stwierdzenia czy naruszono prawo i czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji niewyjaśnienie istoty sprawy,
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w zw. z art. art. 42 pkt 3 oraz art. 8 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, a w rezultacie stwierdzenie, że zachodzą przesłanki skreślenia M. P. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W szczególności zaakcentował, iż naruszona została konstytucyjna zasada domniemania niewinności, gdyż nie zapadł w stosunku do niego wyrok karny skazujący, a mimo to organ wywodzi negatywny skutek z samego faktu postawienia w stan oskarżenia.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, zwracając uwagę na obligatoryjne brzmienie przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, natomiast zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu.
W myśl art. 29 ust. 1 ust. 6 Ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia "Pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy:
- 1) pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo".
Z akt sprawy wynika w sposób niezbity, iż Prokuratura Okręgowa w L., [...] Wydział do Spraw Przestępczości Gospodarczej, wytoczyła przeciwko 16 osobom, w tym przeciwko M. P., akt oskarżenia o przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Świadczy o tym dokument aktu oskarżenia znajdujący się na k. 75 – 110 akt administracyjnych, nadesłany do organu przy piśmie Sądu Rejonowego [...] w L., [...] Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2014 r.
W związku z powyższym ustaleniem, nie budzi żadnych wątpliwości, iż doszło do spełnienia jednej z alternatywnych przesłanek skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej – jest nim fakt wniesienia aktu oskarżenia wobec strony, przy czym zarzutem objęto czyny z art. 286 § 1 kk (oszustwo) w zbiegu (art. 11§ 2 kk.) z art. 273 kk (użycie dokumentu sfałszowanego) - stanowiące przestępstwa umyślne.
Wobec powyższej przesłanki organ zobligowany był zastosować regulację art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Skoro organ z mocy prawa zobowiązany był dokonać skreślenia skarżącego z listy, to oczywistym jest, że przeprowadzanie w tej sytuacji innych czynności dowodowych było całkowicie niecelowe i zbędne. Decyzja organu Policji ma charakter decyzji związanej i nie ma tutaj miejsca dla uznania administracyjnego.
Tym samym za nietrafny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania. Organy Policji bowiem w prawidłowy i wyczerpujący sposób zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie. W sposób wystarczający wyjaśniły także kryteria, którymi kierowały się przy wydaniu decyzji.
Chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego.
Skarżący wywodzi, iż art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia sprzeczny jest z przewidzianą w art. 42 ust. 3 Konstytucji zasadą domniemania niewinności. Zauważyć jednak należy, iż zasada ta znajduje zastosowanie w toku postępowania karnego, a nie administracyjnego. Organ Policji w toku prowadzonego postępowania nie przesądza o winie bądź niewinności skarżącego, a skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony stanowi jedynie administracyjnoprawną konsekwencję oznaczonego w przepisie prawa materialnego stanu faktycznego.
Zwrócić należy również uwagę, na ratio legis omawianego unormowania wynikającą z faktu, iż ustawodawca nadał pracownikom ochrony szereg praw, które bezpośrednio dotyczą życia, zdrowia lub nietykalności cielesnej człowieka. Charakter pracy pracownika ochrony wymaga więc szczególnych predyspozycji moralnych oraz posiadania nieskazitelnej opinii. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być z całą pewnością transparentne i uczciwe. Natomiast wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego przeciwko konkretnej osobie o przestępstwo umyślne taką pewność wzrusza.
Sąd doszedł do przekonania, iż zarzuty skarżącego zawarte w skardze nie znajdują uzasadnienia, a decyzje organów Policji zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy tak prawa procesowego, jak i materialnego.
Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł w myśl art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.