Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] listopada 2008 r. A. J. B. zarzucił bezczynność Prezesowi Rady Ministrów.
Wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2008 r. zwrócił się do Dyrektora Biura Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o pilną informację w dwóch sprawach, a ponieważ nie otrzymał odpowiedzi – w dniu [...] maja 2008 r. złożył do Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Dyrektora Biura Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Skarżący podał, że z uwagi na długotrwały brak odpowiedzi Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na powyższe zażalenie – w dniu [...] lipca 2008 r. wniósł zażalenie na niezałatwienie przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zażalenia z dnia [...] maja 2008 r.
Następnie, w dniu [...] września 2008 r. wezwał Prezesa Rady Ministrów do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nierozpatrzeniu w terminie zażalenia "na niezałatwienie zażalenia w terminie przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów".
W odpowiedzi na skargę organ – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu organ podał, że w niniejszej sprawie właściwym organem jest Minister Obrony Narodowej, a nie Prezes Rady Ministrów, zatem skarga na bezczynność jest bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", gdyż wniesiona sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy P.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś § 2 ustawy P.p.s.a stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu należy stwierdzić, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej jedynie w takich przypadkach, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa lub pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Z powyższych uregulowań wynika, ze nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi na bezczynność jest brak – w ocenie skarżącego – rozpoznania przez Szefa Kancelarii Rady Ministrów, a następnie Prezesa Rady Ministrów wniesionego przez niego zażalenia z dnia [...] maja 2008 r. Zażalenie odnosiło się do braku reakcji organu na pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2008 r. dotyczącego udzielenia informacji w sprawie jego wcześniejszego zażalenia.
Skarżący wnioskował w nim o podanie, kiedy i za jakim numerem pisma ówczesny Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przedstawił Prezesowi Rady Ministrów jego zażalenie z dnia [...] listopada 2006 r. oraz – jeżeli zażalenie nie zostało przedłożone Prezesowi Rady Ministrów – kto podjął decyzję o nieprzedkładniu zażalenia skarżącemu i jakie było jego dalsze procesowanie.
Zażalenie z dnia [...] maja 2008 r. dotyczyło zatem skargi na czynność organu polegającą na nieudzielaniu żądanej przez skarżącego informacji. Kolejne składane w toku sprawy pisma były jedynie następstwem powyższego zażalenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymywał od organu odpowiedzi na składane pisma. Prowadzone przez organ postępowanie zostało podjęte w trybie postępowania skargowego, uregulowanego w Dziale VIII k.p.a. Stosownie do przepisu art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Po zapoznaniu się ze skargą właściwy organ powinien zawiadomić wnoszącego skargę o sposobie jej załatwienia (art. 237 k.p.a.).
Należy podkreślić, iż opisane powyżej postępowanie skargowo – wnioskowe ma charakter tzw. uproszczonego postępowania administracyjnego. Cechami charakterystycznymi takiego rodzaju postępowania są: brak stron, mniej sformalizowany tok postępowania oraz zastąpienie rozstrzygnięć organu – zawiadomieniami.
Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII k.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym, skarga złożona do Sądu I instancji powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 ustawy P.p.s.a., jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 395/06, lex nr 362475).
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy P.p.s.a.