Uzasadnienie
M. P. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w przedmiocie rozpoznania odwołana w sprawie dopuszczenia do egzaminu.
Zarządzeniem z 14 października 2016 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez doprecyzowanie osnowy skargi, a w szczególności wskazania, jakiego postępowania administracyjnego dotyczy złożona skarga i jakiego rozstrzygnięcia organu domaga się skarżący, oraz wskazania, w jakim terminie złożył do organu wezwanie do usunięcia prawa. Skarżący został także zobowiązany do nadesłania w powyższym terminie kopii złożonego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem jego złożenia lub nadania. Jak wynika z akt sądowych sprawy, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone Skarżącemu 25 października 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 25 akt sądowych) i do dnia wydania niniejszego postanowienia Skarżący nie dopełnił czynności wskazanej w tym wezwaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", każde pismo strony powinno zawierać osnowę wniosku lub oświadczenia, z której powinno wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo (por. B. Dauter, Komentarz do art. 46 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2016, teza 5).
Ponadto w myśl art. 52 skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3).
W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4).
Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd ją odrzuca.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci nieprecyzyjnej osnowy skargi oraz braku wykazania wezwania organu do usunięcia naruszania prawa zostało doręczone Skarżącemu 25 października 2016 r., a zatem termin do uzupełnienia stwierdzonych braków upływał 2 listopada 2016 r. W związku z nienadesłaniem przez Skarżącego uzupełnionej osnowy skargi ani informacji o wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa uznać należy, że spełniona została przesłanka odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.