Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. K. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W dniu [...] lutego 2009 r., a zatem w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, skarżący nadał w urzędzie pocztowym sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, przy piśmie z dnia [...] marca 2009 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (PPF), zobowiązując do jego wypełnienia i odesłania Sądowi – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zachowując powyższy termin, skarżący nadesłał wypełniony formularz wniosku, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z informacji podanych w formularzu, a także z przedłożonych do akt sprawy kopii dokumentów wynika, iż wyłącznym źródłem dochodu skarżącego jest renta w kwocie 723,22 zł brutto, tj. 510,65 zł netto [...]. Z tego tytułu dochód skarżącego w 2008 r. wyniósł 8.025,86 zł [...].
Wprawdzie w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z 22-letnią córką, jednak w dalszej części formularza oświadczył, iż córka zerwała z nim kontakt, dlatego nie jest w stanie wykazać jej sytuacji majątkowej [...]. Zatem w tej sytuacji uznać należy, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe.
Jako jedyny składnik majątku skarżący wymienił mieszkanie o powierzchni 41,20 m kw, zaznaczając, iż jest ono zadłużone na kwotę 24.000 zł [...]. Załączył też kserokopie swoich pism (złożonych w siedzibie spółdzielni mieszkaniowej), w których wnosił m.in. o prolongatę terminu spłaty zadłużenia [...].
Skarżący oświadczył również, że nie posiada rachunków bankowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie: "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.).
Oceniając niniejszy wniosek o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należy, iż jedyny dochód skarżącego (jakim jest renta w wysokości 510,65 zł netto) nie pozwala na poczynienie oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W związku z powyższym, uznając za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.