Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 listopada 2012 r. G. S. wystąpił do Urzędu Regulacji Energetyki dalej jako "URE" ze skargą na działania dostawcy energii elektrycznej R. S.A. w zakresie związanym z realizacją umowy sprzedaży energii elektrycznej do nieruchomości położonej w W. przy ul. O. [...], w tym ustalaniem grupy taryfowej dla tej nieruchomości oraz realizacją rozliczeń za zużycie energii elektrycznej, dokonanych przez R. S.A.
Prezes URE, po uzyskaniu wyjaśnień od R. S.A. w pismach z dnia [...] i [...] stycznia 2013 r. wyjaśnił G. S., że nie jest władny do władczego rozstrzygania w zakresie sporów związanych z naliczaniem należności z tytułu zużycia energii elektrycznej. Wskazał, że według R. S.A. – otrzymał on pisemną informację o warunkach i sposobie aktualizacji umów sprzedaży, lecz dotychczas nie udokumentował wniosku o zmianę grupy taryfowej.
Następnie G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa URE w podjęciu władczych działań wobec dostawcy energii elektrycznej R. S.A. mających na celu wyeliminowanie nieprawidłowości, których jego zdaniem dopuszcza się dostawca energii elektrycznej przy realizacji umowy o sprzedaży energii elektrycznej oraz rozliczeń jej zużycia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem - merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w sprawach należących do właściwości sądów administracyjnych, gdy skarga dotyczy bezczynności organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 598/12, LEX nr 1145121). Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2453/11, LEX nr 1126338).
Analizując kwestię dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, należy zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy na Prezesie URE ciążył obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., na skutek skargi na dostawcę prądu w zakresie związanym z realizacją umowy sprzedaży energii elektrycznej do nieruchomości położonej w W. przy ul. O. [...] oraz rozliczeń za zużycie energii elektrycznej, dokonanych przez R. S.A.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1059) dalej jako "P.e." zadania z zakresu spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz promowania konkurencji realizuje Prezes URE, który jest centralnym organem administracji rządowej.
Prezes URE reguluje działalność przedsiębiorstw energetycznych zgodnie z ustawą i polityką energetyczną państwa, zmierzając do równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii, wykonując zadania wymienione w art. 23 ust. 2 pkt 1 - 22 P.e. (por. art. 23 ust. 1 P.e.), w tym zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 12 - rozstrzygając spory w zakresie określonym w art. 8 ust. 1 P.e.
Zgodnie z powołanym art. 8 ust. 1 P.e. w sprawach spornych dotyczących odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, umowy o świadczenie usług transportu gazu ziemnego, umowy o świadczenie usługi magazynowania paliw gazowych, umowy, o której mowa w art. 4c ust. 3, umowy o świadczenie usługi skraplania gazu ziemnego oraz umowy kompleksowej, a także w przypadku nieuzasadnionego wstrzymania dostarczania paliw gazowych lub energii rozstrzyga Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek strony.
Stosownie do art. 30 ust. 1 P.e. do postępowania przed Prezesem URE stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa URE służy odwołanie do Sądu Okręgowego w W. - sądu antymonopolowego w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji (ust. 2 art. 30 P.e.) Postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezesa URE toczy się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach z zakresu regulacji energetyki (ust. 3 art. 30 P.e.). Do postanowień Prezesa URE, od których służy zażalenie, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni (ust. 4 art. 30 P.e.).
Według poglądów judykatury sprawy dotyczące wykonania już zawartych umów o dostarczanie paliw lub energii należą do orzecznictwa Prezesa URE jedynie w zakresie wskazanym w art. 8 ust. 1 ustawy z 1997 r. - Prawo energetyczne, regułą pozostaje natomiast rozpoznawanie sporów z nimi związanych przez sądy powszechne na ogólnych zasadach (por. wyrok SN z dnia 25 września 2002 r. I CKN 964/00, LEX nr 75266).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że do zadań Prezesa URE nie należy rozstrzyganie w sprawach związanych z realizacją istniejących już umów sprzedaży energii elektrycznej w zakresie związanym z rozliczaniem energii za jej zużycie, albowiem sprawa ta nie stanowi ani sporu dotyczącego ustalania warunków świadczenia usług, ani odmowy przyłączenia do sieci, ani też odmowy zawarcia umowy.
W tej sytuacji skargę na bezczynność Prezesa URE w podjęciu działań mających na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w zakresie związanym z realizacją umowy sprzedaży energii elektrycznej oraz rozliczaniem jej zużycia uznać należy za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych aniżeli wymienionych w pkt 1 – 5 przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.