Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2004 r. skarżący W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości, obejmującego działkę nr [...] i stanowiącą własność skarżącego działkę nr [...] – obie położone we wsi [...] w Gminie [...].
Z akt sprawy wynika, iż wszczęte w 1981 r. postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy w/w działkami zostało na mocy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], umorzone na podstawie art. 105 k.p.a.
Następnie, w związku z odwołaniem skarżącego, decyzją z dnia [...] września 2003 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 4 i art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) – uchyliło w/w decyzję Wójta Gminy [...] w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu SKO w [...] wskazało organowi niższej instancji zakres czynności, jakie ten zobowiązany jest podjąć.
Z uwagi na dalszą zwłokę organu I instancji w czynnościach rozgraniczeniowych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na bezczynność Wójta Gminy [...], wydało w dniu [...] stycznia 2004 r. postanowienie, nr [...], na podstawie którego – działając w oparciu o przepis art. 37 § 2 k.p.a. – uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi Gminy [...] termin 14 dni na załatwienie sprawy zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji SKO w [...] z dnia [...] września 2003 r., Nr [...].
W dniu [...] lutego 2004 r. Wójt Gminy [...] – działając na podstawie przepisu art. 29 i art. 30 ust. 1 i 4 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne – wydał postanowienie nr [...], na podstawie którego wszczął postępowanie rozgraniczeniowe dla nieruchomości położonych we wsi [...] gm. [...], mające na celu ustalenie przebiegu granic między działkami: nr ew. [...], nr ew. [...], nr ew. [...], nr ew. [...], i nr ew. [...], a działką nr ew. [...] stanowiącą własność skarżącego W. S. W uzasadnieniu postanowienia Wójt Gminy [...] wskazał, iż postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte zostało na wniosek właścicieli działek o nr ew. od [...] do [...] z gruntem sąsiednim oznaczonym nr ew. [...] celem ustalenia przebiegu granicy i utrwalenia na gruncie punktów granicznych. Organ poinformował ponadto, iż zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne do przeprowadzenia czynności technicznych związanych z ustaleniem przebiegu granic upoważnia się uprawnionego geodetę.
Pomimo wydanego przez Wójta Gminy [...] postanowienia skarżący W. S. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na bezczynność zarzucił organowi, iż wszczynając postępowanie rozgraniczeniowe na wniosek nowych właścicieli działki [...], ignoruje on dyspozycje zawarte w decyzji SKO w [...] z dnia [...] września 2003 r. i postanowieniu tego organu z dnia [...] stycznia 2004 r. Wobec tego skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zobowiązanie organu do przekazania sprawy właściwemu sądowi powszechnemu celem rozstrzygnięcia sprawy na podstawie wiarygodnych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o uznanie jej za bezzasadną z uwagi na fakt, iż organ wywiązał się w całości z zobowiązań nałożonych przez SKO w [...] w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2004 r. Organ poinformował, iż postępowanie w sprawie uzupełnienia postępowania, o które wnosi SKO w [...], zostało wszczęte w dniu [...] lutego 2004 r., zaś uprawniony geodeta upoważniony do działania przeprowadzić ma ocenę istniejącej dokumentacji i jej przydatności dla sprawy, o co również wnosiło SKO w [...].
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 8 grudnia 2004 r. skarżący podtrzymując swoją skargę zeznał, iż wymienione w postanowieniu Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r. działki od nr ew. [...] do nr ew. [...] powstały z dawnej działki nr ew. [...]. Ponadto skarżący W. S. i biorący udział w rozprawie w charakterze uczestnika postępowania – R. P. zgodnie oświadczyli, że otrzymali informację z Urzędu Gminy [...], z której wynika, iż sprawa dotycząca przedmiotowego postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy działkami nr ew. [...]-[...] a działką należącą do skarżącego nr ew. [...] została przekazana na podstawie przepisu art. 34 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne do właściwego miejscowo sądu cywilnego. Na dowód tego oświadczenia strona okazała Sądowi pismo z dnia [...] września 2004 r. podpisane przez kierownika referatu Urzędu Gminy [...] informujące strony o przekazaniu z urzędu sprawy rozgraniczenia w/w nieruchomości do sądu powszechnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.
W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Sądu należy stanowczo podnieść, iż wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (tak również: J. P. Tarno /w:/ "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 28; patrz również /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24).
W ocenie Sądu skarga W. S. stała się na obecnym etapie bezprzedmiotowa, albowiem ze zgodnych oświadczeń stron postępowania sądowoadministracyjnego złożonych na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. wynika, że zaskarżony organ zakończył postępowanie administracyjne w zakresie przedmiotowego postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy położonymi we wsi [...], w Gminie [...], działką nr [...] (obecnie działkami nr [...]-[...]) a stanowiącą własność skarżącego działką nr [...] oraz na podstawie przepisu art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne przekazał sprawę z urzędu do właściwego miejscowo sądu powszechnego, celem rozpatrzenia sprawy o rozgraniczenie nieruchomości w trybie postępowania nieprocesowego.
Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd zobowiązany jest wydać postępowanie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na fakt, iż organ zakończył postępowanie rozgraniczeniowe i przekazał sprawę sądowi powszechnemu nie można aktualnie zarzucić mu bezczynności. Ponadto należy uznać, iż przekazanie sprawy przez Wójta Gminy [...] do sądu powszechnego spełnia również żądanie strony skarżącej wyartykułowane wyraźnie w skardze na bezczynność wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.