Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd) wpłynęła – w terminie i za pośrednictwem organu, skarga T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej skarżąca) na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej SKO) w przedmiocie rozpoznania odwołania i wydania decyzji. Skarga została opłacona w kwocie 100 złotych (k. 16 akt).
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi wskazując, że [...] kwietnia 2013 r. wydało decyzję, będącą następstwem rozpoznania odwołania.
Pismem z [...] czerwca 2013 r. skarżąca cofnęła skargę i w oparciu o art. 262 § 1 ust. 1 k.p.a. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jej zdaniem ze sprawy w sposób oczywisty wynika, że dopiero wniesienie skargi spowodowało, że SKO podjęło decyzję, w wydaniu której pozostawało w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać czy skarga jest dopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), cytowana dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania:
- 1. decyzji administracyjnych;
- 2. postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty;
- 3. postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności SKO w rozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, zatem bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie warunkiem skutecznego wniesienia skargi było wezwanie SKO do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy skarżąca dopełniła tego obowiązku pismem z 22 stycznia 2013 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna.
Przechodząc do rozpoznania sprawy należy wskazać, że:
- 1. przedmiotowa skarga została sporządzona i skutecznie złożona przez pełnomocnika skarżącej - radcę prawnego, za pośrednictwem SKO 19 marca 2013 r.;
- 2. wraz z wniesieniem skargi uiszczony został od niej należny wpis w kwocie 100 złotych;
- 3. po wniesieniu skargi, ale przed przekazaniem jej do Sądu (19 kwietnia 2013 r.), SKO decyzją z [...] kwietnia 2013 r. (doręczona 22 kwietnia 2013 r.) rozpoznał odwołanie skarżącej i wydał decyzję;
- 4. skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, w tym decyzją z [...] kwietnia 2013 r. wpłynęła do Sądu 19 kwietnia 2013 r. (data prezentaty Sądu k. 14 akt).
Z powyższych faktów wynika więc, że w dniu wniesienia skargi na bezczynność – tj. [...] marca 2013 r., SKO pozostawało w zarzucanej mu bezczynności, bowiem decyzję wydało [...] kwietnia 2013 r., jednakże w chwili przekazania sprawy do Sądu (19 kwietnia 2013 r.) SKO nie pozostawało już w bezczynności, gdyż wydało decyzję, która ostatecznie została skutecznie doręczona skarżącej 22 kwietnia 2013 r. Jednocześnie w tym miejscu Sąd zauważa, że owa decyzja - wydana po wniesienia skargi na bezczynność, została już zaskarżona do Sądu i w ramach tamtego postępowania zostanie zbadania jej legalność.
Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności.
Z przepisu tego wynika więc, że wydanie w niniejszej sprawie przez SKO decyzji z [...] kwietnia 2013 r. (doręczonej 22 kwietnia 2013 r.), wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdyby decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. W takim wypadku Sąd winien umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność, jako bezprzedmiotowe (zob. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 216 i cyt. tam orzecznictwo).
Sąd mając na uwadze powyższe, tj. że w niniejszej sprawie SKO wydało decyzję, a zatem skarga na bezczynność stała się bezprzedmiotowa, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie należy również wskazać, że wydanie dnia [...] kwietnia 2013 r. decyzji, tj. wydanie jej już po skutecznym wniesieniu skargi (19 marca 2013 r.), stanowiło de facto uwzględnienie przedmiotowej skargi przez SKO w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.
Wobec tego Sąd postanowił zasądzić od SKO, na rzecz skarżącej kwotę 357 złotych i w tym zakresie działał w oparciu o treść art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002 r., nr 163, poz. 1349 ze zm.).