Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. K. D. (dalej jako skarżący) wniósł za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność tego organu w zakresie braku odpowiedzi na wniosek skarżącego o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym.
Skarżący podał, że ww. wniosek wpłynął do Sądu w dniu 9 sierpnia 2013 r., otrzymując sygn. akt VI KO 291/13 i przesłany został do Prezesa NFZ, celem zajęcia wobec tego wniosku stanowiska przez organ, przesłania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i kompletem akt administracyjnych dotyczących sprawy zakończonej decyzją organu z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdzającą istnienie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Zarzucił organowi brak odpowiedzi na powyższy wniosek. Stwierdził, że brak ten spowodował wydanie przez ZUS w B. wezwania do zapłaty jako należność z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący powziął informację o przekazaniu przez Sąd organowi wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], celem zajęcia stanowiska przez organ wobec tego wniosku oraz przesłania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi dotyczącymi sprawy zakończonej ww. decyzją. Przyjąć zatem należy, że skarżący powiązał bezczynność organu z brakiem ustosunkowania się przez Prezesa NFZ do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Podkreślenia wymaga, że Sąd, dokonując kontroli sprawy ze skargi na bezczynność organu, w pierwszej kolejności ocenia dopuszczalności takiej skargi. Oceniając wniesioną przez skarżącego skargę na bezczynność Prezesa NFZ z tej perspektywy, należy uznać ją za niedopuszczalną, bo pozostającą poza zakresem działania sądów administracyjnych.
Przedmiotowy zakres postępowania sądowoadministracyjnego wyznaczają przepisy art. 3 do art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – cytowanej dalej jako "p.p.s.a.", wszakże dla niniejszej sprawy znaczenie ma pierwszy ze wskazanych przepisów. Sprawowana przez sądy kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach wyszczególnionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a jak stanowi pkt 8 kontrolą tą objęte są sprawy ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a cyt. artykułu, tj. skarg na bezczynność organu administracji, który winien podjąć działanie w przewidziany w pkt od 1 do 4a powołanego artykułu sposób. Powyższe dotyczy: decyzji administracyjnych, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż wyżej określone aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Innymi słowy, złożenie skargi na bezczynność jest dopuszczalne jedynie w ramach w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na wymienione wyżej decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów obowiązującego prawa (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; WoltersKluwer wyd. II, str. 30). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zarzut bezczynności kierowany przez zainteresowany podmiot wobec organu, który nie ma podstaw prawnych do załatwienia wnioskowanej sprawy w żadnej z form określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., nie będzie znajdował uzasadnienia, zaś kierowana do sądu administracyjnego skarga na taką bezczynność będzie niedopuszczalna i jako taka podlegać będzie odrzuceniu.
W niniejszej sprawie, w ocenie skarżącego, organ nie zajął stanowiska wobec wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, co skutkowało, jak podał skarżący, wydaniem wezwania do zapłaty z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Nadmienić należy, że takie przekonanie skarżącego nie ma racji bytu wobec ustosunkowania się przez organ wobec złożonego wniosku, na co wskazują dokumenty zgromadzone w sprawie o sygn. akt VI KO 291/13, jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę dopuszczalności skargi złożonej w niniejszej sprawie. Skarga ta dotyczy bowiem bezczynności w zakresie braku odpowiedzi Prezesa NFZ na wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zaś dokumenty o ww. sygnaturze dotyczą skargi na decyzję stwierdzającą istnienie po stronie skarżącego obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.
Zdaniem Sądu, oczekiwane przez skarżącego stanowisko organu wobec powyższego wniosku nie mogłoby znaleźć odzwierciedlenia w rozstrzygnięciu organu przewidzianym treścią art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., podlegającym zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.