Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lipca 2013 r. skarżący H. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie niezgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej wskazując, iż w przedmiotowej sprawie brak jest po stronie NFZ obowiązku dokonania zgłoszenia skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W myśl zaś art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) - dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 1. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 5. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 6. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -4a.
Należy zatem zauważyć, iż w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli jest brak określonego w pkt 1-4a ww. ustawy aktu lub czynności organu administracji, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu administracji publicznej wyznaczają bowiem akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Skarga na bezczynność jest więc dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień na które służy zażalenie, postanowień kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym bądź zabezpieczającym, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż skarżący domaga się od organu czynności, do dokonania której organ nie jest zobowiązany.
Skarżący od dnia [...] kwietnia 1994 r. pobiera świadczenie emerytalne i stosownie do danych zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych, prowadzonym przez Narodowy Fundusz Zdrowia, od 1999 r. został zgłoszony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu pobierania tego świadczenia. Jednocześnie, jak wynika z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej skarżący od dnia [...] lutego 2005 r. rozpoczął działalność gospodarczą pod nazwą H. S.i nie zgłosił się od dnia [...] lutego 2005 r. do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia tej działalności.
W myśl art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz 1027 z późn. zm., dalej ustawa o świadczeniach), w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.
Natomiast w myśl art. 76 ustawy o świadczeniach, osoby niewymienione w art. 74 i art. 75 tej ustawy, do ubezpieczenia zdrowotnego zgłaszają się same. Powyższa regulacja obejmuje więc m.in. osoby prowadzące działalność pozarolniczą.
Zgodnie z przepisem art. 77 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego oraz zgłoszenia o wyrejestrowaniu z ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 74-76a ustawy o świadczeniach, kierowane są do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, za wyjątkiem zgłoszeń osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 8a ustawy o świadczeniach, oraz członków ich rodzin, które to zgłoszenia w myśl art. 77 ust. 1a ustawy o świadczeniach kierowane są do Centrali Funduszu.
Zatem Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie miał obowiązku dokonania zgłoszenia skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego, a tym samym nie miał obowiązku dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego lub brak której mógłby być przedmiotem skargi na bezczynność.
Opisany w skardze brak działania organu dotyczy sprawy, w której wyłączono sądowoadministracyjny tryb zaskarżenia, Nie jest bowiem dopuszczalna skarga na bezczynność organu dotycząca czynności niemieszczących się w katalogu z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.