Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 kwietnia 2010 roku skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ zwrócił uwagę, że biorąc pod uwagę charakter i wysoki stopień zawiłości sprawy, realizując zasadę prawdy obiektywnej, podjął starania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konieczność należytego rozważenia wszystkich zaistniałych w sprawie aspektów doprowadziła, zdaniem Prezesa UKE, do uzasadnionego przedłużenia postępowania. Organ podkreślił, że w toku sprawy wydawał postanowienia, na podstawie których informował stronę skarżącą o przedłużeniu terminu oraz zakreślał nowy termin załatwienia sprawy.
We wniosku o umorzenie postępowania nadanym w dniu 6 sierpnia 2010 r. skarżący zawiadomił, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe na skutek wydania decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], której to czynności uprzednio się domagał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości wspomnianej w przywołanym przepisie stanowi sytuacja, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt, co do którego, według skargi, pozostawał w bezczynności (tak m.in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463487 i B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 353). Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, ponieważ organ odwoławczy podjął czynność, której domagała się strona w skardze, tj. rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 22 lipca 2010 r., czyniąc tym samym zadość żądaniu skarżącej spółki.
Ustała bowiem zarzucana przez nią bezczynność, stanowiąca przedmiot skargi, która wszczęła niniejsze postępowanie sądowe. W konsekwencji nie wchodzi już w rachubę rozpoznanie skargi przez Sąd i zastosowanie przezeń środka przewidzianego w art. 149 p.p.s.a., stanowiącym, że w razie uwzględnienia skargi na bezczynność Sąd zobowiązuje organ w szczególności do wydania aktu w określonym terminie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487)
W piśmiennictwie aprobatę dla omawianego poglądu wyrażają m. in. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 353), J. P. Tarno oraz W. Chróścielewski (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 348, i W. Chróścielewski i J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 463). Zdaniem tych autorów bezprzedmiotowość postępowania ze skargi na bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy żądanie strony objęte tą skargą zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W takim stanie faktycznym sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na marginesie prowadzonych tu rozważań można wreszcie dodać, że celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu administracji było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia żądanego działania. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08).
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów w wysokości 357 złotych, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach autokontroli uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na podstawie tego przepisu, w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy zasądzono na rzecz skarżącej koszty postępowania, na które składają się: wpis od skargi - 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącą – 240 zł. Nakład pracy radcy prawnego jak i rodzaj oraz stopień zawiłości sprawy nie uzasadniają w ocenie Sądu przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne określone w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Zgodnie zaś z art 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania