Uzasadnienie
W dniu [...] września 2014 r. do Ministra Sprawiedliwości wpłynęła skarga I. B. (zwanego dalej "skarżącym") na nienależyte wykonywanie zadań przez organy samorządu komorniczego tj. Krajową Radę Komorniczą i Radę Izby Komorniczej w [...], w której skarżący zarzucił naruszenie przez organy samorządu komorniczego licznych przepisów rangi konstytucyjnej, ustawowej, rozporządzeń i aktów wewnętrznych stanowionych przez samorząd komorniczy, co spowodowało naruszenie praworządności, słusznego interesu skarżącego, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwienie jego sprawy. Jako podstawę skargi skarżący wskazał art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376 ze zm.).
Minister Sprawiedliwości uznał, że skarga jest bezzasadna. O powyższym zawiadomiono skarżącego pismem z dnia 22 grudnia 2014 r., które zawierało szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne sprawy. Przedmiotowe zawiadomienie o sposobie rozpatrzenia skargi zostało wysłane na adres wskazywany przez I. B. w skardze, tj. [...], ul. [...]. Podwójnie awizowana przesyłka została zwrócona przez Pocztę Polską z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" i pozostawiona w aktach sprawy. Skarżący nie informował organu o zmianie adresu.
W dniu [...] lutego 2015 r. do Ministra Sprawiedliwości wpłynęła skarga skarżącego na bezczynność i przewlekłe, biurokratyczne prowadzenie przez Ministra Sprawiedliwości postępowania w przedmiocie skargi na czynności organów samorządu komorniczego, tj. Krajowej Rady Komorniczej i Rady Izby Komorniczej w [...]. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 2, 7, 8 i 63 Konstytucji RP oraz art. 36-38, 237 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ uzasadniając swoje stanowisko w zakresie odrzucenia skargi stwierdził, że skarga do Sądu jest niedopuszczalna, bowiem przedmiot skargi nie mieści się w zakresie kontroli działania przewidzianej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zmianami).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności należy przeanalizować kwestię dopuszczalności jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Przede wszystkim należy podkreślić, że wprawdzie sąd administracyjny, który stał się adresatem niniejszej skargi, sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej, lecz kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.) oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ma więc charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie akty i działania wskazane w ww. ustawie. Zakres kontroli sądowej sprecyzowany został w § 2 art. 3 ustawy. Zgodnie z jego treścią kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na:
decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
W sprawie niniejszej skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia przez Ministra Sprawiedliwości czynności wyjaśniających w sprawie skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez organy samorządu komorniczego. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z dnia [...] września 2014 r. był oparty o przepisy art. 227 działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Minister Sprawiedliwości podjął również czynności wyjaśniające (vide pismo z dnia [...] października 2014 r. kierowane do Przewodniczącego Rady Izby Komorniczej w [...]), były załatwiane przez organ w trybie skarg i wniosków. Organ poinformował skarżącego w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. o podjętych w sprawie czynnościach wyjaśniających, które to pismo zostało uznane za doręczone w trybie art. 44 § 4 kpa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że na działania organów podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII Kpa nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (vide postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, publ. Lex 205439, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57, s.
90. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 27). Zawiadomienie to może być jedynie kwestionowane nową skargą złożoną w trybie skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie może zatem oceniać prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa, gdyż nie podlega to jego kognicji. Wobec czego formułowanie zarzutu przewlekłego prowadzenia przez organ czynności wyjaśniających w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalne.
Tym samym uwzględniając, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w sytuacji, w której sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu, należało rozstrzygnąć jak w sentencji.