Uzasadnienie
G. sp. z o.o. z siedzibą w [...], nazywana też "skarżącą", złożyła w dniu [...] grudnia 2016 r. do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] o przyjęcie zabezpieczenia majątkowego zgodnie ze zmianami wprowadzonymi do ustawy z dnia [...] kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Wobec nie podpisania wniosku przez skarżącą, a także niedołączenia dokumentu zabezpieczenia majątkowego, co było wymagane na podstawie przepisów szczególnych, została ona wezwana do usunięcia ww. braków formalnych wniosku.
W dniu [...] grudnia 2016 r. do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] wpłynął wniosek o przyjęcie zabezpieczenia majątkowego zgodnie ze zmianami wprowadzonymi do ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, opatrzony własnoręcznym podpisem osoby uprawnione do reprezentowania spółki oraz kserokopią "Gwarancji Bankowej/Ubezpieczeniowej nr [...] udzielonej w dniu [...] listopada 2016 r. w [...] wraz z jej tłumaczeniem. Skarżąca nie nadesłała organowi w wyznaczonym terminie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu zabezpieczenia majątkowego udzielonego przez podmiot wskazany w art. 38a ust 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 z późn. zm.)
Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] poinformował G. sp. z o.o. z siedzibą w [...], o pozostawieniu bez rozpoznania wniesionego podania.
W dniu [...] stycznia 2017 r. do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu wraz z wnioskiem o kontynuację postępowania zgodnie z wnioskiem i wydanie decyzji administracyjnej w zakresie objętym wnioskiem, którą ten, w związku ze zmianą przepisów od dnia 1 marca 2017 r. przekazał według właściwości do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935) do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. nr 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a., w brzmieniu dotychczasowym.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 123, dalej "k.p.a.")
Jak stanowi art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie wniosła pisma, które traktowałby jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie korzystając z uprawnień przysługujących jej na podstawie przepisów Kodeksu prawa administracyjnego, wniosła od razu skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto w odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] poinformował, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, albowiem zarówno do niego, jak i do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nie wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie.
Należało zatem uznać, że skarga na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] jest niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przez skarżącego trybu wniesienia skargi i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji postanowienia.