Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 19 września 2016 r., sygn. akt VI SAB/Wa 19/16

Uzasadnienie

Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. J. C. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w zakresie prawidłowego doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 32 k.p.a., art. 40 k.p.a., art. 44 k.p.a. i art. 110 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że sporna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2015 r. została prawidłowo doręczona stronie skarżącej oraz uznanie, że doręczenie dokonane w trybie art. 44 k.p.a. było prawidłowe. Skarżący wyjaśnił, że w toku postępowania przed organem administracji powołał pełnomocnika - A.K., któremu organ pierwszej instancji winien był doręczyć wspomnianą wyżej decyzję administracyjną.

Skarżący zarzucił, że Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nie zbadał prawidłowości dochowania trybu art. 44 § 4 k.p.a. w doręczeniu spornej decyzji, gdyż nie przeprowadził dowodów na okoliczność niepozostawienia w skrzynce pocztowej skarżącego dwóch awiz dotyczących próby doręczenia spornej decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje

Na wstępie należy zauważyć, że przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach prawem określonych.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi w ogóle należy do właściwości sądów administracyjnych.

Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności organów administracji publicznej.

Wyraźne określone w Konstytucji RP granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych znalazły swoje potwierdzenie w przepisach ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, a więc ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."), jak również ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Zakres kontroli sądowej sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).

Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, czy też przewlekłość organu administracji publicznej, przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

W sprawie niniejszej skarga dotyczy bezczynności [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w zakresie prawidłowego doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

W ocenie Sądu, skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu, albowiem doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, ani nie stwierdza uprawnienia lub obowiązku. W konsekwencji zatem, uznać należy, że niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (tak również: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt I SAB 2/01, LEX nr 75530).

Zdaniem Sądu, skoro czynność doręczenia decyzji przez organ nie mieści się w zakresie aktów i czynności, o których mowa w powołanym wyżej przepisie art. 3 p.p.s.a., należy uznać, iż skarga J.C. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w zakresie prawidłowego doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. jest niedopuszczalna, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a - orzekł, jak sentencji postanowienia.