Uzasadnienie
R. Sp. o. o. z/s w C. (dalej: "skarżący") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie rozpoznania zażalenia od postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.") - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2011 r., str. 341-342).
W odniesieniu do skarg na bezczynność organu – skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 K.p.a.
Przepis art. 37 § 1 K.p.a. przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie zaskarżona jest bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie rozpoznania zażalenia od postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania – należało przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwać Głównego Inspektora Transportu Drogowego do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący – przed wniesieniem skargi do Sądu nie dochował warunku określonego w art. 37 § 1 k.p.a. przez co skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego uznać za niedopuszczalną.
Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.