Uzasadnienie
Skarżąca T. Spółka z o.o. z siedzibą z Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w imieniu którego działa Zarząd Dróg Miejskich domagając się zobowiązania organu do merytorycznego zakończenia sprawy w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej (kanalizacji teletechnicznej) na okres do [...] grudnia 2034 r. w pasie drogowym [...] na odc. ul. [...] – ul. [...] w W. w terminie 7 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz w przypadku określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. o nałożenie na organ administracji kary pieniężnej w trybie określonym w art. 55 § 1 p.p.s.a. skarżąca wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Spółka podnosiła, że organ swoim działaniem dopuścił się naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych lub niewymienionych w § 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie warunków udzielania zezwoleń na zajęcia pasa drogowego (Dz. U. 2004 r., Nr 140 z 2004 r. poz. 1481 z późn. zm.) w zw. z art. 40 ust. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.).
Prezydent W., w imieniu którego działa Zarząd Dróg Miejskich w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w trybie przewidzianym w kpa ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Jednocześnie z informacji podanej przez organ wynikało, że po dniu wniesienia skargi, organ wydał decyzję z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] rozstrzygającą wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu. Na podstawie więc tego przepisu skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienie (pkt 1 – 3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a.
W myśl art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonanie czynności lub stwierdzenie albo uznanie uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie już po wniesieniu skargi a przed dniem orzekania w tym przedmiocie przez Sąd Prezydent W. wydał decyzję w sprawie wniosku skarżącej a zatem stan bezczynności ustał i Sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy istnieją przesłanki do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Za takim rozstrzygnięciem sprawy przemawia również uchwała NSA z 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08.