Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 września 2011 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku strony z dnia 3 listopada 2009 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego Al. J. na odcinku ul. L. – ul. P. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] organ I instancji rozstrzygnął przedmiotowy wniosek.
Powyższa decyzja była poprzedzona decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] oraz uchylającą ją decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]marca 2010 r. Nr [...].
Ponadto z akt administracyjnych wynika, że skarżąca spółka pismem z dnia 15 października 2010 r. złożyła zażalenie do SKO w [...] na bezczynność organu I instancji w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku (vide również odpowiedź na skargę str. 2 pkt I).
W odpowiedzi na niniejszą skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie – wskazując na wydanie w/w decyzji z dnia [...] września 2011 r. oraz przedstawił przebieg postępowania w sprawie.
Wnioskując o odrzucenie skargi organ podniósł, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych w kpa albowiem brak jest rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie zażalenia sprawy z 15 października 2010 r. (art. 37 § 1 kpa).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut organu naruszenia art. 52 § 2 ppsa a w konsekwencji ocenić konieczność odrzucenia przedmiotowej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa.
Stanowisko organu w powyższej kwestii należy uznać za wadliwe.
W myśl art. 37 § 1 kpa w brzmieniu obowiązującym dla potrzeb sprawy niniejszej a zatem w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. 2011, Nr 6 poz.
- 18) zmieniającej ustawę kodeks postępowania administracyjnego z dniem 11 kwietnia 2011 r.
"Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa".
Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji.
Niezależnie bowiem od charakteru prawnego zażalenia i podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to niewątpliwie środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ppsa, gdyż po wniesieniu zażalenia strona wyczerpała przewidziany w tym przepisie środek zaskarżenia, a mianowicie właśnie "zażalenie".
Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wnosząc w niniejszym postępowaniu administracyjnym zażalenie na bezczynność organu I instancji do SKO w [...] (pismo z 15 października 2010 r.) co nastąpiło jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, skarżący wyczerpał przewidziany w art. 52 § 2 ppsa środek zaskarżenia a zatem brak było podstaw do odrzucenia niniejszej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa.
Zgodnie z art. 54 § 3 organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jednocześnie w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym występuje pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu przez "uwzględnienie skargi w całości" należy rozumieć sytuację, w której organ wydaje akt lub podejmuje czynność, której brak stał się przyczyną zaskarżenia. Bez znaczenia jest natomiast okoliczność, czy treść tego aktu, bądź czynności, jest zgodna z żądaniem strony, ponieważ jego wydanie, bądź jej podjęcie powoduje, że organ przestaje tkwić w bezczynności. Tym samym zostaje osiągnięty cel skargi na bezczynność organu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz wydanie 3, str. 189).
Prezentowane jest także w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, gdy żądanie dochodzonego w skardze na bezczynność zobowiązania organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz wydanie 3, str. 403).
Powyższy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, stwierdzając, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Wobec powyższego, skoro organ rozpatrzył wniosek skarżącej wydając w dniu [...] września 2011 r. decyzję zezwalającą na zajęcie wskazanego wyżej odcinka pasa drogowego, czym dopełnił żądania dochodzonego w skardze na bezczynność, to niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.