Uzasadnienie
E. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w sprawie wniosku o rozstrzygnięcie sprawy spornej w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r., poz. 755 ze zm.) – zwanej dalej Prawem energetycznym, dotyczącej odmowy zawarcia przez przedsiębiorstwo energetyczne umowy o przyłączenie do sieci budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazała, że skarżąca wraz z bratem – K. H. pozostają w sporze z P. S. A. co do sposobu wykazania tytułu prawnego do nieruchomości dotyczącej wniosku o przyłączenie do sieci energetycznej. W uzasadnieniu podniosła szereg zarzutów naruszenia przepisów Prawa energetycznego oraz przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2069) – zwanej dalej k. p. a.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez E. H. środków zaskarżenia warunkujących dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to jest niepoprzedzenie skargi ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 k. p. a. Ponadto w ocenie organu E. H. nie posiada w sprawie legitymacji skargowej, bowiem nie jest stroną postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy spornej; przymiot strony przysługuje jedynie K. H. jako wnioskodawcy w tymże postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga E. H. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi poprzedzone jest weryfikacją dopuszczalności jej wniesienia.
Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie nieusuwalnego braku którejś z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w sprawie rozstrzygnięcia sprawy spornej, o której mowa w art. 8 ust. 1 Prawa energetycznego. Środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 p. p. s. a., było więc w sprawie niniejszej ponaglenie uregulowane w art. 37 § 1 i nast. k. p. a.
Jak wynika z analizy akt sprawy skarżąca z możliwości złożenia ponaglenia nie skorzystała. W szczególności za ponaglenie nie można uznać pisma z 12 grudnia 2018 r., zawierającego zarzuty odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. W piśmie tym próżno szukać uwag dotyczących terminowości (w tym ewentualnej przewlekłości) podejmowanych czynności, a tylko te kwestie stanowić mogą podstawę ponaglenia.
Niewyczerpanie przez skarżącą środków prawnych przysługujących w postępowaniu administracyjnym, w tym przypadku – niewniesienie ponaglenia – czyni skargę niedopuszczalną i jako taką podlegającą odrzuceniu. Natomiast podnoszona w odpowiedzi na skargę kwestia legitymacji w postępowaniu może podlegać analizie na dalszym etapie sprawy, po pozytywnej weryfikacji przez Sąd warunków dopuszczalności skargi. Z tego powodu wyrażanie ocen w tym zakresie w tej fazie procesu byłoby przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. orzekł jak w postanowieniu.