Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 28 lipca 2020 r., sygn. akt VI SAB/Wa 29/20

Uzasadnienie

Pismem z 6 marca 2020 r. skarżący – I. K., R. S., M. L., M. D. - działając przez pełnomocnika r. pr. L. K., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sportu w rozpoznaniu skargi na działalność Polskiego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego. W treści skargi skarżący zarzucali organowi naruszenie art. 237 § 1 i 3 k.p.a. polegające na rażącym przekroczeniu terminów i niepoinformowaniu skarżących o sposobie załatwienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
8. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych przepisów wynika, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ administracji publicznej do wydania jednego z wymienionych rozstrzygnięć, a mimo to organ go nie wydaje.

W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Poza tym należy wskazać, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie właściwy organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednak - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że "skarga powszechna" uregulowana jest w art. 221-240 K.p.a. (Dział VIII tej ustawy) i jest środkiem obrony interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi.

Jak wynika z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. postępowanie skargowe uregulowane w Dziale VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjny. Z tych też względów nie można skutecznie wnieść skargi do sądu na bezczynność organu w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r., II OSK 2692/11; postanowienie WSA w Krakowie z 18 czerwca 2020 r., II SA/Kr 628/20 – dostępne w CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Ministra Sportu w sprawie skargi powszechnej na działalność Polskiego Związku Łyżwiarstwa szybkiego. Czynności podejmowane w sprawie oparte były o postępowanie skargowe określone w k.p.a. a zatem sąd administracyjny nie może badać bezczynności organów w tym zakresie.

Na marginesie wskazać należy, że decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] Minister Sportu uchylił uchwały władz polskiego związku sportowego podjęte w dniu [...] października 2019 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że postanowieniem z [...] listopada 2019 r. wniosek członków Zarządu PZŁP – R. S., I. K., M. L. i M. D. został włączony do akt postępowania nadzorczego prowadzonego w sprawie ustalenia prawidłowości działalności Zarządu Polskiego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego w zakresie Statutu Związku i Regulaminu Pracy Zarządu tj. podjęcia uchwał Zarządu PZŁS w dniu [...] października 2019 r. Zgodnie z art. 234 § 2 k.p.a. w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał dowodowy, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 w zw. z art. 214 § 2 p.p.s.a.