Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2004 r. (data wpływu [...] marca 2004 r.) Pan A. T. złożył do Ministra Infrastruktury wniosek dotyczący zwolnienia z wymagań, o których mowa w art. 110 ust. 1 pkt 6, 7 i 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086). W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że w 1976 r. uzyskał uprawnienia egzaminatora kandydatów na kierowców i kierowców pojazdów samochodowych stwierdzone w wydanym przez Ministerstwo Komunikacji, Departament Komunikacji Drogowej w Warszawie zaświadczeniu nr [...] z dnia [...] kwietnia 1976 r. Był czynnym egzaminatorem w latach 1976-1986 przy Urzędzie Wojewódzkim w P.uczestnicząc w komisjach egzaminacyjnych w charakterze członka komisji oraz Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej kandydatów na kierowców i kierowców pojazdów samochodowych oraz samodzielnym egzaminowaniu na wprowadzonych testach egzaminacyjnych.
Z uwagi na wyjazd na studia doktoranckie do M., nie poddał się weryfikacji. Zaznaczył, iż posiada stosowną wiedzę i doświadczenie w administracji państwowej oraz był wyróżniony medalami za aktywny udział w bezpieczeństwie ruchu drogowego.
Jednocześnie, w związku z tym wnioskiem podjęta została interwencja przez Biuro Senatora RP prof. L.P. Na skutek tej interwencji toczyła się korespondencja pomiędzy Biurem Senatora (w imieniu którego działał Dyrektor Biura R.P.) a Ministrem. W odpowiedzi na tę interwencję w kolejnych pismach z dnia [...] kwietnia 2004 r. i [...] czerwca 2004 r., skierowanych do Dyrektora Biura, Minister Infrastruktury wskazywał, iż przepisy prawa (w tym przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym) nie upoważniają Ministra do stosowania odstępstw w zakresie wymagań dla osób chcących wykonywać zawód egzaminatora. Dlatego też, aby uzyskać wpis do ewidencji egzaminatorów należy ukończyć kurs dla kandydatów na egzaminatorów i zdać egzamin przed Komisją powołaną przez Ministra Infrastruktury.
W dniu [...] i [...] marca 2005 r. skarżący zwrócił się do Ministra Infrastruktury z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pismo z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie uznania uprawnień wydanych przez Ministerstwo Komunikacji. Stanowisko Ministra zostało podtrzymane w piśmie z dnia [...] marca 2005 r., skierowanym do skarżącego, które to pismo zawiera szczegółową analizę i wyjaśnienie obowiązujących przepisów prawa.
W dniu [...] kwietnia 2005 r. Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 65 § 1 k.p.a. i art. 243 k.p.a. wydał postanowienie przekazujące wniosek A. T. z dnia [...] marca 2004 r. do rozpoznania Wojewodzie [...] według właściwości jako wniosek o wpis do ewidencji egzaminatorów. O przekazaniu sprawy wnioskodawca został poinformowany dodatkowo w oddzielnym piśmie, będącym odpowiedzią na pisma z [...] i [...] marca 2005 r. W dniu [...] maja 2005 r. skarżący skierował do Ministra Infrastruktury wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wezwał go do wydania decyzji w sprawie wniosku, zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a.
Na skutek zażalenia wnioskodawcy postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Minister uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005 r. w uzasadnieniu stwierdzając, iż skoro wnioskodawca zakwestionował kwalifikację prawną złożonego wniosku jako wniosku o wpis do ewidencji egzaminatorów, zatem konieczne stało się załatwienie tego wniosku w inny sposób.
W dniu [...] sierpnia 2005 r. Minister Infrastruktury wydał postanowienie w trybie art. 66 § 3 k.p.a. dokonujące zwrotu wniosku Pana A. T. z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie odstąpienia od wymagań dla egzaminatorów kandydatów na kierowców i kierowców, o których mowa w art. 110 ust. 1 pkt 6, 7 i 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908). W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał między innymi, że żądanie przedstawione w przedmiotowym wniosku nie ma umocowania w jakimkolwiek przepisie prawa materialnego, który mógłby upoważniać Ministra Infrastruktury do zwolnienia wnioskodawcy z ustawowych wymagań odnoszących się do osoby egzaminatora.
W skardze na bezczynność Ministra Infrastruktury skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuca, iż, mimo długotrwałej i licznej korespondencji, prowadzonych rozmów i przedłożenia opinii prawnej, nie może doprosić się wydania w przedmiotowej sprawie decyzji zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. Skarżący uważa, że w sprawie jego wniosku z dnia [...] marca 2004 r. powinna być wydana decyzja administracyjna przez Ministra, która dawałaby możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu administracyjnym lub sądowym.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sądy administracyjne sprawują zatem kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 - dalej jako p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego artykułu.
Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 2 p.p.s.a.).
Oceniając zatem skargę pod tym kątem Sąd uznał ją za niezasadną.
Mając na uwadze treść żądania skargi istota sprawy niniejszej sprowadza się w głównej mierze do rozważenia czy Minister Infrastruktury dopuścił się bezczynności przez to, że nie wydał decyzji rozstrzygającej o zwolnieniu bądź o odmowie zwolnienia skarżącego z wymogów, o których mowa w art. 110 ust. 1 pkt 6,7 i 8 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Innymi słowy strona skarżąca, opierając się na załączonej do skargi opinii prawnej, wychodzi z założenia, że obowiązkiem organu czyli Ministra Infrastruktury było wydanie decyzji merytorycznej zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. zaś brak wydania takiej decyzji kwalifikuje się jako bezczynność organu administracji publicznej.
W ocenie Sądu stanowisko to jest całkowicie błędne i pomija podstawową zasadę instytucji skargi na bezczynność, która ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Rozstrzygnięcie to może przybrać formę decyzji może też - w zależności od treści wniosku i obowiązujących przepisów prawa- uzyskać formę postanowienia. Uznając zatem skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Natomiast sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (tak w wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r. I SAB 37/00). W sprawie niniejszej takie rozstrzygnięcie sprawy (czyli wniosku z dnia [...] marca 2004 r.) zostało wydane z tym, że początkowo było nim postanowienie z dnia [...] kwietnia 2004 r. przekazujące sprawę (wniosek z dnia [...] marca 2004 r.) według właściwości do Wojewody [...], a następnie po uchyleniu tego postanowienia sprawa została załatwiona (zakończona) w oparciu o przepisy art. 66 § 3 k.p.a. jako zwrot wniosku.
Jednocześnie wymaga podkreślenia okoliczność, iż Sąd nie może uwzględnić skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, a zatem załatwił sprawę w rozumieniu art. 35 k.p.a., choćby z przekroczeniem ustawowych terminów. Nie można bowiem zobowiązywać organu do wydania określonego aktu lub decyzji skoro rozstrzygnięcie sprawy zapadło przed dniem orzekania przez Sąd.
Z tych wszystkich względów na mocy art.151 p.p.s.a. skarga na bezczynność została oddalona jako bezzasadna.