Uzasadnienie
Radca prawny I. M., pełnomocnik G. S.A., zwanego dalej skarżącym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki polegającą na nierozpoznaniu zażalenia skarżącego z dnia [...] kwietnia 2006 r. na postanowienie Prezesa URE z dnia [...] marca 2006 r., uzupełnione postanowieniem tego organu z dnia [...] kwietnia 2006 r.
W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przedstawił szczegółowo stan faktyczny związany z wydanymi przez Prezesa URE postanowieniami z dnia [...] marca 2006 r. i z dnia [...] kwietnia 2006 r. Odnośnie zarzutu bezczynności organu, przytaczając treść art. 35 k.p.a., art. 36 k.p.a. oraz art. 18 ustawy o egzekucji a także art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał, iż wskutek błędnego pouczenia i bezpodstawnego uznania przez organ, że właściwym do rozpoznania zażalenia skarżącego z dnia [...] kwietnia 2006 r. jest sąd powszechny, postępowanie odwoławcze wszczęte powyższym zażaleniem trwa ponad 5 miesięcy. W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik skarżącego, przywołując treść odpowiednich przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie a także powołując się na orzecznictwo, wykazał, iż Prezes URE jest "ministrem" w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.
Odpowiadając na skargę Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o jej oddalenie i umorzenie postępowania. W szczegółowym uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Odnosząc się do zarzutu bezczynności wyjaśnił, iż przekazał zażalenie skarżącego na postanowienie Prezesa URE z dnia [...] marca 2006 r. do rozpoznania Sądowi Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznając właściwość tegoż Sądu, stosownie do treści art. 30 ust. 4 w związku z ust. 2 i 3 ustawy-Prawo energetyczne. Dodał, że postępowanie egzekucyjne wszczęte na wniosek Prezesa URE jako wierzyciela, zostało nieprawomocnie umorzone przez Wojewodę S., co uniemożliwia podejmowanie przez Prezesa URE dalszych czynności, w tym m.in. uwzględnienie wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie zażalenia na wydane w toku postępowania egzekucyjnego postanowienie Prezesa URE z dnia [...] marca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku-nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 149 ww. ustawy Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Uregulowanie zawarte w tym przepisie daje sądowi administracyjnemu podstawę do uwzględnienia skargi na bezczynność tylko w przypadku istnienia jej w dacie orzekania, bowiem przepis ten uprawnia do wydania orzeczenia o zobowiązaniu organu administracji do wydania określonego aktu albo dokonania czynności wówczas, gdy organ administracji pozostaje w zwłoce w ich wydaniu w dacie wyrokowania. Omawiany przepis jak i inne uregulowania zawarte w cytowanej ustawie nie dają podstawy do wydania przez sąd administracyjny orzeczenia stwierdzającego, że organ administracji pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy, jeśli w dacie orzekania ta bezczynność nie istnieje.
W sprawie niniejszej bezspornym jest, iż Prezes URE przekazał zażalenie skarżącego z dnia [...] kwietnia 2006 r. na postanowienie tego organu z dnia [...] marca 2006 r. do rozpoznania Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Bezspornym jest również nieprawomocne umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem Wojewody S. z dnia [...] listopada 2006 r.
W związku z powyższym, nie można podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącego wyrażonego w skardze, iż organ administracji pozostaje w bezczynności.
Skoro, zatem w dacie orzekania przez Sąd bezczynność organu nie istniała, brak jest podstaw do wydawania orzeczenia stwierdzającego pozostawanie organu administracji w bezczynności.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.