Uzasadnienie
Skarżąca, E. Sp. z o.o., działając za pośrednictwem organu – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie prowadzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
W uzasadnieniu, strona skarżąca podniosła, iż do dnia wniesienia skargi organ nie wydał decyzji w postępowaniu zainicjowanym pismem z dnia [...] marca 2010 r., którym to skarżąca spółka złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora Izby
Celnej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmawiającej przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
W odpowiedzi, organ wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części jako p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wypadku niniejszej skargi na bezczynność uznać należy, że środkami takimi są środki przewidziane w art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie prowadzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie wnosząc przysługującego jej środka – ponaglenia do organu wyższego stopniem – Ministra Finansów (art. 141 § 1 pkt 2).
Wskazany wyżej środek prawny, tj. ponaglenie do organu wyższego stopnia, stanowi środek zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po jego wyczerpaniu strona może skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Tymczasem, jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżąca nie dopełniła tego warunku, bowiem nie wniosła do Ministra Finansów ponaglenia - w trybie art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Wypada zauważyć, iż w literaturze wyraźnie uznaje się, że w przypadku uznania ponaglenia za nieuzasadnione organ powinien orzec w tym przedmiocie w formie postanowienia. Wydanie takiego postanowienia będzie uzasadniało wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność administracji (por. R. Hauser (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2007, Wyd. Praw. LexisNexis, wyd. 2 s. 444). Zatem ponaglenie spełnia identyczną funkcję jak zażalenie przewidziane w art. 37 k.p.a. Środek ten musi zostać wniesiony przed wniesieniem skargi na bezczynność (vide postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1350/10 LEX nr 742865).
Należy zatem stwierdzić, iż skarżąca E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., nie wyczerpała przysługującego jej trybu zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego i w związku z tym skarga jej podlega odrzuceniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. - postanowił, jak w sentencji.