Uzasadnienie
Pismem z 26 lipca 2014 r. (k. 2 akt), następnie uzupełnionym pismami z 17 sierpnia 2014 r. (k. 10 akt), z 26 lutego 2015 r. (k. 37 akt), z 1 grudnia 2014 r. (k. 44), a także pismem z 28 maja 2015 r. Z. W. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej Krajowa Komisja Rewizyjna PIIB) w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na jego pisma z [...] maja 2013 r., z [...] marca 2014 r. oraz z [...] maja 2014 r.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Rewizyjna PIIB (k. 17 i nast. akt) w pierwszej kolejności wniosła o odrzucenie skargi wskazując, że pismo skarżącego z [...] maja 2013 r., następnie uzupełnione pismami z [...] marca 2014 r. i z [...] maja 2014 r., stanowiło skargę złożoną w trybie art. 227 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W pierwszej kolejności Sąd zbada zatem czy przedmiot niniejszej skargi należy do jego właściwości.
Jak wynika ze sprawy skarżący pismem z [...] maja 2013 r. zwrócił się do Krajowej Komisji Rewizyjnej PIIB o ustalenie i powiadomienie go kto ponosi odpowiedzialność za zawłaszczenie jego pieniędzy wpłaconych tytułem składek członkowskich w kwocie [...] złotych oraz ubezpieczenia OC w kwocie [...] złotych, co stało się przyczyną niewydania mu zaświadczenia o wpłacie tych pieniędzy.
Następnie pismem z [...] marca 2014 r. skarżący ponownie zwrócił się do Krajowej Komisji Rewizyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa zarzucając, że nie otrzymał odpowiedzi na ww. pismo z [...] maja 2013 r.
Ostatecznie pismem z [...] maja 2014 r. skarżący zażądał zwołania Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu PIIB celem naprawienia szkody, jaką spowodowała uchwała XI Krajowego Zjazdu PIIB z [...] lipca 2012 r. nr [...] - zdaniem skarżącego, niezgodna z powszechnie obowiązującym prawem.
W odpowiedzi na powyższe pisma Krajowa Komisja Rewizyjna PIIB – pismem z [...] czerwca 2014 r., udzieliła skarżącemu odpowiedzi, którą uznała za doręczoną w trybie zastępczym, tj. przewidzianym w art. 44 § 4 k.p.a. Jak wynika z koperty owa odpowiedź wróciła do nadawcy z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie".
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Do przypadków tych należy bezczynność organu w wydaniu decyzji administracyjnych; określonego rodzaju postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym; innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Przy czym należy podkreślić, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, Lex nr 552736).
Analiza powyższego zamkniętego katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, z założeniem, że zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego aktu lub czynności prowadzi do wniosku, że niniejsza skarga - na bezczynność Krajowej Komisji Rewizyjnej PIIB w udzieleniu skarżącemu odpowiedzi na jego pisma z [...] maja 2013 r., z [...] marca 2014 r. oraz z [...] maja 2014 r., nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż wskazane pismo z [...] maja 2013 r. i kolejne pisma stanowiące jego uzupełnienie, było skargą złożoną w trybie art. 227 k.p.a., tj. było skargą powszechną, przewidzianą w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, która nie jest zaskarżalna do sądu administracyjnego.
Art. 227 k.p.a. stanowi, że przedmiotem skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z treści pisma skarżącego z [...] maja 2013 r. wynika, że zażądał on od Krajowej Komisji Rewizyjnej PIIB ustalenia i powiadomienie go kto ponosi odpowiedzialność za zawłaszczenie jego pieniędzy w łącznej kwocie [...] złotych. Dowodzi to, że owo żądanie skarżący oparł na podstawie art. 221 w zw. z art. 227 k.p.a., a to powoduje, że rzeczona na wstępie skarga podlega odrzuceniu.
Sąd zauważa przy tym, że skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów podmiotów, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są bowiem załatwione w samodzielnym, jednoinstancyjnym, odrębnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną, tj. zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy więc skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97, Lex nr 29038; z 20 listopada 2013 r. II OSK 2783/13, Lex nr 1440514 oraz z 12 marca 2013 r. I OSK 318/13, Lex nr 1305299).
Na marginesie Sąd zauważa, że Krajowa Komisja Rewizyjna PIIB ostatecznie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego pisma z [...] maja 2013 r., z [...] marca 2014 r. oraz z [...] maja 2014 r., czyniąc to pismem z [...] czerwca 2014 r., przy czym korespondencja zwierająca to pismo wróciła do organu z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie", więc organ zobowiązany był - w oparciu o art. 44 § 4 k.p.a., uznać ją za doręczoną, co uczynił z dniem 17 lipca 2014 r.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.