Uzasadnienie
Pani D. A. złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...] i Władz Kontroli. Skarga była datowana na [...] września 2005 r. Z treści powyższej skargi wynika, że skarżąca – D. A. w istocie domagała się przywrócenia naruszonego posiadania, czy też przywrócenia jej gospodarstwa do stanu pierwotnego. W skardze podkreśliła, że:
Wielokrotnie i na różne sposoby pisała do różnych władz państwowych o zwrot mienia i o wyjaśnienia nieprawnego działania, jednak panowały w terenie R. tak wielkie nieprawidłowości i kumoterstwo, że przez lata nie mogła korzystać ze swojej własności.
Przeczytała w "Rz" z 11 sierpnia 2005 r. "Odszkodowanie za Kłody pod Nogi" o podobnej sprawie wygranej w Trybunale w Strasburgu i zwraca się ponownie do Władz Państwowych o poszanowanie jej własności zgodnie z wyrokiem Trybunału i Art. 1 Protokołu 1.
Prosi Sąd i Władze Polski o poszanowanie jej własności, o przywrócenie jej stanu pierwotnego na podstawie polskiego prawa o poszanowaniu własności, orzecznictwa Trybunału i na podstawie Traktatu z Wielką Brytanią (1987) o Ochronie i Promocji Inwestycji, w tym i jej, utraconych w czasie chaosu i błędów, zaniedbań i bezczynności Władzy w trakcie rewolucyjnych przemian w pokomunistycznej Polsce.
Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. Wojewoda [...] uznał się niewłaściwym w sprawie i skargę wraz z pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przekazał Staroście Powiatu [...].
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] uznał ją za bezzasadną. W uzasadnieniu podał między innymi, że w istocie swej skarga dotyczy rzekomych działań bliżej nieokreślonej osoby nazwanej w skardze "urzędnikiem", które to działania mogłyby nosić znamiona czynów rodzących odpowiedzialność karną. W tym zakresie stwierdzić należy, iż oczywiście popełnienie tych czynów (przyjmując iż miały one miejsce) nie pozostaje w żadnym związku z działalnością Starosty (bezczynnością), jak i też ściganie ich sprawców nie leży w zakresie działania Starosty.
Jednocześnie w "zarzutach" skargi stwierdzono, że "urzędnik" poprzez przekazanie majątku skarżącej innym bliżej nieokreślonym osobom wyrządził skarżącej szkodę. W rezultacie skarżąca domaga się zwrotu mienia i przywrócenia stanu pierwotnego. Odnosząc się do tej kwestii podnieść należy, iż powstanie tych (ewentualnych) roszczeń skarżącej również nie pozostaje w jakimkolwiek związku z działalnością Starosty zaś zadośćuczynienia tymże roszczeniom skarżąca winna dochodzić w trybie postępowania cywilnego - nie zaś w postępowaniu administracyjnym.
Wreszcie wskazać też należy, iż wbrew temu co wspomniano w treści skargi, a co stało się przyczyną przekazania skargi przez Wojewodę Staroście - sprawa niniejsza nie dotyczy prowadzenia na terytorium Polski działalności gospodarczej przez osobę zagraniczną. Jak wynika bowiem z treści skargi - skarżąca prowadziła gospodarstwo rolne, a z przedsiębiorstwem prowadzonym przez osobę zagraniczną łączyła ją jedynie umowa dzierżawy.
Skarżąca nie prowadziła przedsiębiorstwa na terytorium Polski zaś wspomniane w skardze przedsiębiorstwo "R." prowadzone było przez Pana R. A. Jak wynika zaś z dokumentacji dotyczącej tego przedsiębiorstwa - jego pełnomocnicy powoływani byli właśnie przez Pana R. A. nie zaś przez Starostę [...] ani żaden inny podmiot, który posiadał kompetencje przysługujące obecnie Staroście.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów.
Zarzuty przedstawione przez skarżącą w skardze sprowadzają się do poszanowania jej własności przez władze polskie i przywrócenia jej stanu pierwotnego posiadania. Skarga dotyczy działań bliżej nieokreślonej osoby nazywanej urzędnikiem. Choć skarżąca tytułuje swą skargę "skarga na bezczynność wojewody mazowieckiego i władz kontrolnych" to jednak treść skargi jak i zarzuty nie mieszczą się w kategorii spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej nie rozstrzygają natomiast sporów cywilnoprawnych lub gospodarczych. Do rozstrzygania sporów cywilnoprawnych lub gospodarczych powołane są inne sądy, a takie jest w istocie żądanie skarżącej, które sprowadza się do przywrócenia do stanu pierwotnego jej gospodarstwa, czy też przywrócenia jej naruszonego posiadania.
Z analizy akt administracyjnych, wynika jedynie, że skarżąca zawarła z przedsiębiorstwem "R." umowę na dzierżawę przedmiotowego gospodarstwa (cz. IV, karta 36 akt administracyjnych), a następnie wniosła skargę na czynności komornika związane z zajęciem mienia stanowiącego jej własność (cz. I, karta 49 akt administracyjnych). Akta administracyjne nie zawierają żadnego pisma kierowanego przez skarżącą do organów administracji związanego z zajęciem jej mienia.
Również na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2006 r. skarżąca oświadczyła, że w istocie domaga się przywrócenia posiadania i nieruchomości do stanu pierwotnego tak jak ona była przed wejściem komornika.
Biorąc pod rozwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż ten spór nie należy do kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż dotyczy materii prawa cywilnego, która rozpatrywana jest przez sądy cywilne lub gospodarcze i dlatego na zasadzie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.