Uzasadnienie
Skargą z dnia [...] maja 2015 r. "M." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L., na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – także jako p.p.s.a. – złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego (GIF), w związku z nierozpoznaniem zażalenia spółki z dnia [...] stycznia 2015 r. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2015 r. ([...] WIF), którym odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku spółki w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] marca 2011 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." zlokalizowanej w L. przy ul. [...].
W skardze spółka wnosiła o zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni wnioskowanego aktu, stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, nałożenie na organ grzywny, wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zażalenie Spółki z dnia [...] stycznia 2015 r. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2015 r. którym odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku spółki w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] marca 2011 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie zostało rozpoznane przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego w ustawowym terminie.
Skarżąca podała także, że przed złożeniem skargi na bezczynność, wystąpiła pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. do Ministra Zdrowia w trybie art. 37 k.p.a. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca Spółka przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała procedury przewidzianej w art. 37 k.p.a.
Organ podkreślił, że złożenie zażalenia do Ministra Zdrowia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego było nieuzasadnione bowiem w świetle unormowań kodeksu postępowania administracyjnego Minister Zdrowia nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
W zakończeniu odpowiedzi na skargę organ centralny podał także, że zażalenie Spółki na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2015 r. zostało już rozpoznane postanowieniem GIF z dnia [...] czerwca 2015r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2011 r., str. 341-342).
W odniesieniu do skarg na bezczynność (a taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a.
Przepis art. 37 k.p.a. przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W sprawie niniejszej trzeba jednoznacznie stwierdzić, że Główny Inspektor Farmaceutyczny jest centralnym organem administracji, i nad tym organem nie ma organu wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego.
Bezpodstawnie zatem strona skarżąca uznała, że organem wyższego stopnia w stosunku do Głównego Inspektora Farmaceutycznego jest Minister Zdrowia.
Art. 37 § 1 k.p.a. stanowi jednoznacznie, że w przypadku bezczynności organu zażalenie składa się do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – możliwe jest wezwanie organu pozostającego w bezczynności do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt administracyjnych postępowania i odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący z takim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie wystąpił - bezzasadnie kierując zażalenie na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego do Ministra Zdrowia.
W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że nie został spełniony warunek konieczny do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, przez co skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania uznać należy za niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 729/12, LEX nr 1166155).
Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 52 § 1 i § 2, art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.