Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż postanowienie dotyczące wstrzymanie wykonalności decyzji nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Organ wskazał ponadto, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] wstrzymał natychmiastową wykonalność decyzji organu I instancji do czasu wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W myśl zaś art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Należy zatem zauważyć, iż w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli jest brak wydania określonego w pkt 1-4a ww. ustawy aktu lub podjęcia czynności organu administracji, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. A zatem zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu administracji publicznej wyznaczają akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Skarga na bezczynność jest więc dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień na które służy zażalenie, postanowień kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym bądź zabezpieczającym, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji następuje w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z uwagi na fakt, iż k.p.a. nie przewiduje wniesienia zażalenia, na tego rodzaju postanowienia strona może je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Jednocześnie należy zauważyć, iż postanowienie to nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
A zatem nie można uznać, że mieści się ono w katalogu opisanym w art. 3 § 2 pkt 2 - 3 ustawy p.p.s.a., gdyż nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie, nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jak również nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym czy zabezpieczającym. Nie można więc wnieść skargi na bezczynności organu w zakresie braku wydania postanowienia, które nie mieści się we wskazanych wyżej przepisach.
Dlatego też opisany w skardze brak działania organu dotyczy sprawy, w której wyłączono sądowoadministracyjny tryb zaskarżenia, co powoduje niemożność skutecznego wniesienia skargi na bezczynność na podstawie przepisów p.p.s.a. w tym przedmiocie. Nie jest bowiem dopuszczalna skarga na bezczynność organu nie dotyczących postanowień mieszczących się w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.
Na marginesie należy również zauważyć, iż organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.