Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. J.D. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania Ministra Zdrowia w przedmiocie postępowania w sprawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu Minister Zdrowia stwierdził, że skarga do Sądu jest niedopuszczalna, albowiem przedmiot skargi nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego przewidzianej w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności należy przeanalizować kwestię dopuszczalności jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Przede wszystkim należy podkreślić, że wprawdzie sąd administracyjny, który stał się adresatem skargi J. D., sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej, lecz kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ma więc charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie akty i działania wskazane w ww. ustawie.
Zakres kontroli sądowej sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią tego przepisu (w brzmieniu sprzed dnia 15 sierpnia 2015 r. w związku z ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na:
decyzje administracyjne;
postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3 i art. 4 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, czy też przewlekłość organu administracji publicznej, przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
W sprawie niniejszej skarga dotyczy przewlekłości Ministra Zdrowia i jej celem jest zobowiązanie Ministra Zdrowia do wydania decyzji administracyjnej, co umożliwić ma - zdaniem skarżącego - sądowe rozstrzygnięcie sporu dotyczącego zasadności dwukrotnego uznania, jako merytorycznie nieuzasadnionego, zwrot potwierdzonego skierowania na leczenie uzrowiskowe.
Zdaniem Sądu, należy zauważyć - jak słusznie przyjął Minister Zdrowia - że zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 581 ze zm. - dalej także "ustawa o świadczeniach"), leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitacja uzdrowiskowa przysługuje świadczeniobiorcy na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.
Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o świadczeniach, powyższe skierowanie wymaga potwierdzenia przez oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, a jeżeli nie można ustalić miejsca jego zamieszkania - oddział wojewódzki Funduszu właściwy dla siedziby świadczeniodawcy, który wystawił skierowanie. Do potwierdzenia oraz odmowy potwierdzania skierowania, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym, należy podkreślić, iż żaden organ nie został umocowany do prowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy k.p.a. zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej w powyższym zakresie, czego bezspornie domaga się skarżący.
Reasumując, mając na względzie ustawowe wyłączenie stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do dokonywania czynności potwierdzenia oraz odmowy potwierdzania skierowania na leczenie uzdrowiskowe, należy podkreślić, iż w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw, by uznać, iż organ zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie administracyjne dotyczące potwierdzenia, czy też odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd - działając zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. - odrzucił skargę, przyjmując, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.